تحلیلگران هشدار داده‌اند که جزئیات محدود توافق و عدم قطعیت در اجرای آن، بازارهای انرژی را در معرض بازگشت‌های سریع قرار می‌دهد. شکست در تصویب توافق می‌تواند قیمت نفت برنت را ظرف چند دوره دوباره به بالای ۹۰ دلار در هر بشکه برساند و روند کاهش ریسک را به سرعت معکوس کند.

ابتکاراتی برای محدود کردن صادرات نفت آمریکا در حال مطرح شدن هستند، از جمله قانون ممنوعیت صادرات بنزین که توسط نماینده رو خانا (دموکرات از کالیفرنیا) ارائه شده است. اگرچه وزیر انرژی آمریکا، کریس رایت، گفته است که دولت ترامپ “هیچ برنامه‌ای” برای محدود کردن صادرات ندارد، بسیاری از ناظران معتقدند که کنترل‌های صادراتی واقعاً می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد اگر قیمت سوخت دوباره روند صعودی پیدا کند.

آژانس بین‌المللی انرژی در گزارش سرمایه‌گذاری انرژی جهانی ۲۰۲۶ خود اعلام کرد هزینه بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده می‌تواند «جریان سرمایه خروجی را کاهش دهد؛ جریانی که به منبع رو به رشد تأمین مالی برای پروژه‌های زیرساختی و انرژی در مناطق دیگر تبدیل شده است».

محدودیت‌های صادراتی باعث کاهش حاشیه سود پالایشگاه‌های داخلی، کاهش انگیزه برای افزایش تولید و در نهایت کاهش همان عرضه‌ای می‌شد که ادعا می‌کردند می‌خواهند از آن محافظت کنند.

بازتعریف راهبردی انرژی پاک از یک تعهد اقلیمی به یک دارایی امنیت انرژی ممکن است یکی از مهم‌ترین میراث‌های بلندمدت بحران جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ باشد. کشورهایی که شاید به دلیل هزینه‌ها سرمایه‌گذاری در انرژی پاک را به تعویق انداخته بودند، اکنون یک منطق امنیتی قوی برای تسریع این روند دارند.

سال‌ها سرمایه‌گذاری ناکافی در توسعه بالادستی گاز ، زیرساخت‌های مایع‌سازی و ظرفیت صادرات، شکاف فزاینده‌ای بین تقاضای انرژی در آینده و عرضه موجود ایجاد کرده است. در عین حال، امنیت انرژی پس از اختلالات مکرر در بازارهای جهانی انرژی، به یک اولویت تعیین‌کننده سیاست برای دولت‌ها در سراسر جهان تبدیل شده است. نتیجه اینست که زیرساخت‌های LNG با رقابت جهانی به طور فزاینده‌ای استراتژیک می‌شوند.

ایالات متحده در حالی وارد اوج فصل رانندگی تابستانی می‌شود که با متزلزل‌ترین وضعیت سوخت‌های حمل و نقل از زمان ناآرامی‌های پس از کووید-۱۹ و جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲ روبرو است.

در حالی که ایالات متحده و ایران همچنان در یک بن‌بست دیپلماتیک قرار دارند، ایالات متحده هم اکنون در آزادسازی نفت از ذخایر استراتژیک نفتی تحت کنترل دولتی، در جهان پیشرو است.

دولت‌ها علاوه بر تشویق به استفاده کمتر از سوخت و سایر مواد مصرفی، در حال جستجوی منابع جایگزین هستند. این امر می‌تواند عواقبی داشته باشد که مدت‌ها پس از پایان جنگ ادامه داشته باشد.

پوند مصر، پزوی فیلیپین، وون کره جنوبی و بات تایلند در صدر فهرست بزرگ‌ترین بازندگان قرار دارند، در حالی که در مقابل، ارزش ارزهای کشورهای صادرکننده بزرگ نفت مانند رئال برزیل، تنگه قزاقستان و نایرای نیجریه با رشد همراه بوده است.