راه‌حل پیشنهادی، استقرار یک نظام دوگانه است؛ «سیستم رنگ‌بندی سطح هشدار تنش» و «سیستم رتبه‌بندی سطح خصومت کشورها و کشتی‌ها».

اگر نفت ایران برای چین در روز بحران ارزش راهبردی دارد، ایران باید بهای راهبردی آن را بگیرد، نه فقط بهای تخفیف‌خورده بشکه‌ها را.

انیل یرگین، نایب‌رئیس S&P Global، این وضعیت را بزرگ‌ترین اختلال انرژی تاریخ توصیف می‌کند؛ اختلالی که تنها به نفت محدود نیست و زنجیره‌ای از بازارها، از گاز طبیعی مایع گرفته تا آلومینیوم، کود شیمیایی و پتروشیمی را تحت تأثیر قرار داده است. با توجه به اینکه بخش عمده‌ای از صادرات انرژی خلیج فارس به آسیا می‌رود، این منطقه فعلاً بیشترین فشار را تحمل می‌کند.

بحران هرمز برای چین یک آینه تمام‌نما است. در این آینه، پکن نه فقط تاکتیک‌های آمریکا و صبوری ایران را ارزیابی کرد؛ بلکه تصویر آینده خودش را هم دید.

آمریکا توان و تحمل ایران در برابر فشار اقتصادی را دست‌کم گرفته است.

تمرکز روی گزینه‌های جدید، از جمله بمباران ایران برای بازگرداندنش به میز مذاکره، افزایش یافته است. اما این گزینه همان مشکلات قبلی را دارد.

اگر ایالات متحده نتواند در شرایط فشار ژئوپلیتیک پایدار، جریان بی‌وقفه صادرات را تضمین کند، آنگاه منطق اصلی این اتحاد، یعنی امنیت در ازای جریان باثبات انرژی، با چالش روبرو می‌شود.

طالبات ایران از چین و روسیه بایستی بسیار بیشتر از وضعیت فعلی باشد.

نفتا برای ژاپن بسیار حیاتی است، زیرا صنعت پتروشیمی و تولید مواد پایهٔ شیمیایی این کشور وابستگی زیادی به آن دارد. گزارش‌های کنونی نشان می‌دهد که کمبود نفتا در ژاپن، زنجیره تأمین تولیدکنندگان مواد شیمیایی و صنایع پایین‌دستی را تحت فشار قرار داده و حتی برخی شرکت‌ها را ناچار به توقف یا محدودیت در ثبت سفارش کرده است.