بیست و یکمین دوره اجلاس سران گروه ۲۰ (G20) از ۱۴ تا ۱۵ دسامبر ۲۰۲۶ (۲۳ و ۲۴ آذر ۱۴۰۵) به میزبانی ایالات متحده آمریکا در شهر میامی (ایالت فلوریدا) و به طور دقیق‌تر در تفریحگاه بین‌المللی «ترامپ نشنال دورال» برگزار می‌شود.

آنچه در ونزوئلا اتفاق می‌افتد باید برای ایران یک هشدار باشد. منابع نفتی زمانی می‌توانند به قدرت اقتصادی تبدیل شوند که حکمرانی شفاف، مدیریت درست و منافع ملی بر آنها حاکم باشد.

نقطه اصلی کارزار جدید ترامپ را شاید نه در افزایش تعداد تحریم‌ها، بلکه در جنگ بر سر بستن راه‌های تنفس اقتصادی ایران باید جست‌وجو کرد.

صادرات نفت از خلیج فارس به حدود دو سوم سطح پیش از شروع جنگ ‌رمضان بازگشته است.

اشنگتن می‌خواهد تحریم ایران را از یک سیاست دوجانبه میان آمریکا و ایران به یک الزام اقتصادی برای بخش بزرگی از اقتصاد جهان تبدیل کند.

روپایی‌ها برای حجم محدودی از گاز طبیعی مایع LNG با خریداران گاز آسیایی رقابت می‌کنند. اما به نظر می‌رسد دراین رقابت اروپائی ها بازنده هستند.

محاصره آمریکا در حال حاضر بر صادرات نفت ایران تأثیر گذاشته است، به طوری که تقاضا برای خرید نفت خام ایران توسط مشتریان چینی کاهش یافته، ولی قیمت بشکه‌های موجود ایران در بازار افزایش یافته است.

عدم حاکمیت ایالات متحده آمریکا بر تنگه هرمز ، واشنگتن را از حقوق تحت قوانین بین‌المللی بی‌بهره نمی‌گذارد. ایالات متحده آمریکا مدت‌هاست که معتقد است قوانین اصلی کنوانسیون حقوق دریاها در مورد ناوبری و پرواز از طریق تنگه‌های بین‌المللی، از جمله عبور ترانزیتی از تنگه‌های بین‌المللی، منعکس‌کننده حقوق بین‌المللی عرفی هستند. بر اساس این موضع قانونی، کشتی‌ها و هواپیماهای آمریکایی می‌توانند معادل عرفی حقوق عبور ترانزیتی کنوانسیون حقوق دریاها را از طریق تنگه‌های واجد شرایط مطالبه کنند، حتی اگر ایالات متحده آمریکا عضو کنوانسیون نباشد.

طرح پنج ساله جدید چین نشان می دهد که چین در رابطه با آینده حضور در صنعت انرژی ایران کمافی السابق امیدوار نیست. به همین دلیل درطول سالیان متمادی در عراق ، عربستان ، قطر ، امارات ، کویت و سایر کشورها سرمایه گذاری کرد ولی در ایران سرمایه گذاری عمده ای نکرد.