بحران قیمت انرژی نباید صرفاً با «سرکوب قیمت سوخت» مدیریت شود؛ بلکه باید از آن برای کاهش تقاضا، اصلاح الگوی مصرف و سرعت دادن به جایگزین‌های انرژی استفاده کرد.

اهمیت خلیج فارس فقط به صادرات نفت و گاز محدود نیست. این منطقه طی دهه‌های گذشته به یکی از مراکز مهم تجارت جهانی تبدیل شده و همین وابستگی گسترده، آن را به نقطه‌ای حساس برای اقتصاد بین‌المللی تبدیل کرده است.

آنچه در ابتدا به‌عنوان جنگی با هدف دستیابی سریع به یک نتیجه سیاسی و نظامی تصور می‌شد، اکنون در برخی ارزیابی‌ها به سناریوی یک درگیری طولانی‌مدت تبدیل شده است؛ سناریویی که در صورت تحقق، نه‌تنها ایران و آمریکا، بلکه امنیت منطقه و مسیرهای تجارت جهانی انرژی را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.

مسیر بازار جهانی اوره در کوتاه‌مدت بیش از هر چیز به حجم صادرات چین، مناقصات جدید هند و شرایط حمل‌ونقل در خاورمیانه وابسته خواهد بود.

برآیند ماه آگوست 2026 نشان می‌دهد که بازار متانول همچنان میان دو نیروی متضاد قرار دارد: محدودیت عرضه از یک سو و ضعف تقاضای صنایع پایین‌دستی از سوی دیگر.

مساله اصلی اکنون فقط این نیست که نفت ۱۰۰ دلار می‌شود یا نه؛ مسئله این است که بازار جهانی نفت تا چه مدت می‌تواند هزینه‌های یک جنگ طولانی را تحمل کند.

سهام شرکت‌های پتروشیمی عربستان سعودی پس از افزایش نگرانی‌ها درباره پیامدهای توقف موقت خط لوله نفتی شرق–غرب این کشور، به‌شدت کاهش یافت؛ نگرانی اصلی بازار آن است که تداوم اختلال در این خط لوله، فعالیت پالایشگاه‌های ساحل غربی عربستان را نیز با خطر توقف تولید مواجه کند.

واقعیت را نمی‌توان با تکذیب صف‌های بنزین از بین برد. بهتر است به جای انکار مسئله، درباره راه‌حل آن با مردم صادقانه گفت‌وگو کنیم.

آنچه در ونزوئلا اتفاق می‌افتد باید برای ایران یک هشدار باشد. منابع نفتی زمانی می‌توانند به قدرت اقتصادی تبدیل شوند که حکمرانی شفاف، مدیریت درست و منافع ملی بر آنها حاکم باشد.

نقطه اصلی کارزار جدید ترامپ را شاید نه در افزایش تعداد تحریم‌ها، بلکه در جنگ بر سر بستن راه‌های تنفس اقتصادی ایران باید جست‌وجو کرد.

اشنگتن می‌خواهد تحریم ایران را از یک سیاست دوجانبه میان آمریکا و ایران به یک الزام اقتصادی برای بخش بزرگی از اقتصاد جهان تبدیل کند.