ایران توانایی تحمیل هزینه‌هایی را دارد که نه آمریکا و نه اقتصاد جهانی قادر به تحمل آن نیستند.

رقابت آمریکا و چین معمولاً حول تجارت، هوش مصنوعی و نیمه‌رساناها توضیح داده می‌شود؛ اما همه این‌ها بر یک پایه مهم استوارند: دسترسی مطمئن به انرژی در مقیاس بزرگ. اقتصاد صنعتی چین، از کارخانه‌های صادراتی تا مراکز داده هوش مصنوعی، به جریان مستمر انرژی وابسته است.

از فرصتهای مشارکت آمریکا و کشورهای عربی خلیج فارس در زمینه زیرساخت‌های جایگزین، سرمایه‌گذاری در خطوط لوله نفت و گاز و شبکه‌های ریلی از طریق عراق، اردن و سوریه برای اتصال خلیج‌فارس به دریای مدیترانه و دور زدن تنگه هرمز است.

بازار تاکنون با قطع عرضه‌ای در حد حدود ۱۲ میلیون بشکه در روز مواجه نشده است. به همین دلیل، مدل‌های معمول عرضه و تقاضا نمی‌توانند به‌خوبی شدت کاهش موجودی‌ها را نشان دهند.

رسانه‌های غربی در روزهای اخیر با تمرکز گسترده بر پیامدهای اقتصادی جنگ ایران و انسداد تنگه هرمز، این بحران را از سطح “ریسک انرژی” فراتر برده و آن را به متغیری اثرگذار بر مصرف خانوار، سود شرکت‌ها، امنیت غذایی، سیاست پولی و رشد جهانی تبدیل کرده‌اند. در این روایت، هرمز دیگر صرفاً یک گذرگاه نفتی نیست؛ بلکه نقطه اتصال جنگ، تورم و فرسایش اقتصادی در اقتصادهای غربی و آسیایی است.