در بحبوحهٔ جنگ ایران، چین نقشی پیچیده و دوگانه ایفا کرده است. از یک سو، پکن به واسطهٔ شراکت راهبردی ۲۵ ساله، شریان حیاتی اقتصادی و نظامی تهران باقی مانده (از خرید نفت تحریمی گرفته تا ارسال قطعات پهپادی و حتی تدارک موشک‌های دوش‌پرتاب) و از سوی دیگر، همین چین با میانجی‌گری در آتش‌بس، به دنبال جلوگیری از فروپاشی کامل منطقه‌ای است که بخش عمده‌ای از امنیت انرژی‌اش به آن وابسته است.

در ۱۲ آوریل، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام کرد که مسیر «تمامی کشتی‌هایی که تلاش می‌کنند وارد تنگه هرمز شوند یا از آن خارج شوند» خواهد شد. حتی پیش از اعلام این محاصره، تعداد کمی کشتی از این آبراه عبور می‌کردند؛ زیرا ایران هفته‌ها بود تهدید کرده بود که هر کشتی‌ای را که عوارض چند میلیون دلاری نپردازد، مورد حمله قرار می‌دهد. نتیجهٔ نهایی اقدامات ایران و آمریکا، تعطیلی مؤثر یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های کالایی جهان است.

در تحلیلی راهبردی «جفری چیمینو» و «باری پاول» که توسط شورای آتلانتیک منتشر شده، کالبدشکافی دقیقی از پیامدهای ساختاری جنگ ایران و تأثیر بنیادین آن بر رقابت کلان میان واشینگتن و پکن ارائه شده است.

تنگه هراولویت اصلی روشن است: تنگه هرمز باید بازگشایی شود، اما نه با شرایط ایران

ادامه عدم قطعیت باعث شده که کشتی‌ها و شرکت‌های تجاری هنوز عبور عادی از تنگه هرمز را از سر نگیرند.

آتش‌بس میان آمریکا و ایران بیشتر یک «وقفه موقت» است تا یک راه‌حل واقعی، و آینده آن به عوامل نامشخصی بستگی دارد.

پیش‌تر در یادداشتی از ۵ نیروی تبدیل‌کننده جنگ رمضان به نبردی میان‌مدت نوشته بودم. اکنون پس از پذیرش توقف دوهفته‌ای جنگ، عامل کلیدی مهمی را اضافه می‌کنم که «قطب‌نمای حرکت» در کل این بحران است.