تخریب و صدمه به زیر ساخت های انرژی فسیلی در منطقه خلیج فارس در اثر جنگ، می تواند در راستای راهبرد بلند مدت ترامپ برای بازآرایی بازار جهانی انرژی و انتقال قلب تپنده تامین انرژی فسیلی جهان، به نیمکره غربی و تحت رهبری آمریکا باشد.

در تحلیل «محاصره نفتی»، یک دوگانه غلط مدام تکرار می‌شود: یا گفته می‌شود اگر تولید نفت ایران متوقف شود، بخش قابل‌توجهی از نفت برای همیشه در زمین حبس می‌شود و عملا از دست می‌رود؛ یا در طرف مقابل ادعا می‌شود هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد و هر زمان اراده کنیم، تولید ظرف مدت کوتاهی به سطح قبلی برمی‌گردد. هردو نگاه، فاصله قابل‌توجهی با واقعیت دارند.

ایران در این معادله صرفاً یک تولیدکننده نفت نیست؛ بلکه یک گره ژئوپلیتیکی در شبکه انتقال انرژی است.

راهبرد «چمن‌زنی» که ذاتاً تضمین‌کننده تداوم حملات ادواری است، قوی‌ترین انگیزه را برای دستیابی به سلاح هسته‌ای به عنوان آخرین ضامن بازدارندگی به رهبران ایران تقدیم می‌کند.

جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، فرصتی مهم برای روسیه و چین ایجاد کرده است. مسکو و پکن این درگیری را فرصتی می‌بینند تا منافع آمریکا در خاورمیانه و فراتر از آن را تضعیف کنند. هر دو کشور مشتاق‌اند از این جنگ برای فرسایش قدرت آمریکا، کسب اطلاعات درباره سامانه‌های نظامی آن و تضعیف نظم بین‌المللی تحت رهبری واشنگتن بهره ببرند. آن‌ها طیفی گسترده از گزینه‌ها—دیپلماتیک و نظامی، آشکار و پنهان—را در اختیار دارند و تا اینجا نیز تا حدی موفق بوده‌اند.

تحلیل پیش‌رو بر مبنای آخرین داده‌های استراتژیک سال ۲۰۲۶، بررسی رقابت‌های کریدوری در غرب آسیا و انطباق آن با مدل‌های محاسباتی پیشرفته تنظیم شده است. این گزارش به بررسی ایده ایجاد کریدور گازی “قطر-ایران-ترکیه” و وزن ژئوپلیتیک آن می‌پردازد.