بحران هرمز برای چین یک آینه تمام‌نما است. در این آینه، پکن نه فقط تاکتیک‌های آمریکا و صبوری ایران را ارزیابی کرد؛ بلکه تصویر آینده خودش را هم دید.

آمریکا توان و تحمل ایران در برابر فشار اقتصادی را دست‌کم گرفته است.

تمرکز روی گزینه‌های جدید، از جمله بمباران ایران برای بازگرداندنش به میز مذاکره، افزایش یافته است. اما این گزینه همان مشکلات قبلی را دارد.

طالبات ایران از چین و روسیه بایستی بسیار بیشتر از وضعیت فعلی باشد.

در بلندمدت، تحریم، کمبود سرمایه‌گذاری و نبود فناوری پیشرفته ظرفیت تولید انرژی ایران را فرسوده خواهد کرد.

سه سناریو برای آینده جنگ ایران وجود دارد. هر سه به یک نتیجه مشترک می‌رسند: بهترین گزینه این است که در ازای پایان محاصره، توافقی برای بازگشایی تنگه هرمز انجام شود. همچنین این سناریوها نشان می‌دهند که آغاز این جنگ از ابتدا تصمیمی اشتباه بوده است.

بر اساس گزارش شورای آتلانتیک چهارسناریو برای پیامدهای ژئوپلیتیکی پساجنگ ایران مطرح است که محور اصلی آن ها میزان شدت درگیری، نقش آفرینی چین و وضعیت ائتلاف های آمریکا است.

تخریب و صدمه به زیر ساخت های انرژی فسیلی در منطقه خلیج فارس در اثر جنگ، می تواند در راستای راهبرد بلند مدت ترامپ برای بازآرایی بازار جهانی انرژی و انتقال قلب تپنده تامین انرژی فسیلی جهان، به نیمکره غربی و تحت رهبری آمریکا باشد.