در مورد تهدید/تصمیم ترامپ برای اعمال محاصره دریایی علیه ایران، من خیلی به قضیه مشکوکم.

شکست مذاکرات اسلام‌آباد در سحرگاه امروز، آن هم در شرایطی که خوش‌بینی‌های اولیه‌ای ایجاد شده بود، جامعه‌ی ایران را با بیم‌ها و امیدهای تازه‌ای روبرو کرده است. با توجه به اینکه زیاده‌خواهی واشینگتن و فشار تل‌آویو مانع از توافق شد، سه پرسش کلیدی طرح می‌شود که باید به آن‌ها پاسخ داد.

آرامش فعلی، شاید تنها پیش‌درآمد طوفانی بزرگ در بازار انرژی جهان باشد؛ طوفانی که از خلیج فارس آغاز می‌شود و لرزه‌های آن، از قلب نیویورک تا پالایشگاه‌های شانگهای را در بر خواهد گرفت. / ایران هنوز تنگه هرمز را نبسته، ولی ترافیک سنگین شاید مقدمه‌ای برای دریافت عوارض عبور در آینده باشد.

بررسی‌ها نشان می‌دهد همان‌گونه که آغاز این جنگ برای بسیاری از ناظران ناگهانی بود، پایان آن نیز ممکن است به شکلی غیرمنتظره رقم بخورد.

به عقیده فارن افرز ایران با «تشدید افقی» جنگ معادلات را به هم ریخت و اکنون طولانی شدن آن به نفع واشنگتن نیست.

هدف اصلی، بازگرداندن ایران به عصر حجر است.

دقیقا همین هرج و مرج کنترل ‌شده، هدف برخی از نخبگان امریکایی است. در تاکتیکی و میان ‌مدت، این امر می ‌تواند مزایای ملموسی به همراه داشته باشد: افزایش قیمت انرژی، در نتیجه تقویت جایگاه صنعت نفت و گاز امریکا و جریان ‌های انرژی که آنها از کشورهای دیگر مانند ونزوئلا کنترل می‌ کنند؛ اختلال در زنجیره‌ های تامین جهانی و کاهش سرعت اقتصاد چین؛ فشار انرژی و اقتصادی در اروپا؛ سرمایه سیاسی داخلی برای دولت فعلی امریکا پیش از انتخابات میان ‌دوره ‌ای.

تحلیلگران پیش ‌بینی می‌ کنند که اختلالات عرضه می ‌تواند قیمت ‌ها را به بالای 100 دلار در هر بشکه برساند. حتی بدون بسته شدن کامل تنگه، افزایش حق بیمه جنگ و امتناع برخی از مالکان کشتی از ورود به منطقه درگیری، عملا محاصره ‌ای ایجاد خواهد کرد که باعث کمبود عرضه نیز خواهد شد. تاثیر بسته شدن تنگه همچنین با درهم‌ تنیدگی اقتصاد جهانی تشدید خواهد شد. افزایش قیمت نفت به ۱۰۰ دلار بلافاصله به افزایش قیمت بنزین، سوخت دیزل، سوخت جت و نفت کوره منجر می ‌شود.