برای صادرکنندگان ایرانی اوره، مساله لجستیک تقریباً به اندازه قیمت جهانی اهمیت پیدا کرده است.

در ایران این روزها تلاش برای توسعه فعالیت مافیاهای مستقر درصنعت نفت و یارگیری و نفوذ درصنعت نفت و نیز شرکت هائی نظیر هلدینگ خلیج فارس به ویژه ازطریق برخی از نمایندگان مجلس دوازدهم و سایرین افزایش یافته تا درآینده صنعت نفت و صنعت معادن مهم کشور دراختیار مافیاهایی باشد

اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به بخش خصوصی توانمند، رقابت‌پذیر و صادرات‌محور نیاز دارد. تحقق این هدف بدون وجود نهادی که بتواند به‌طور مؤثر از حقوق تولیدکنندگان، بازرگانان و صادرکنندگان دفاع کند، دشوار خواهد بود.

عضو کمیسیون اصل ۹۰ مجلس، با تأکید بر اینکه پرونده تراستی‌های نفتی در کمیسیون اصل ۹۰، قوه قضاییه، دادستانی کل کشور و سازمان بازرسی در حال بررسی است، گفت: بازنگشتن پول نفت و تخلفات رخ‌داده در این حوزه نمی‌تواند حاصل عملکرد یک فرد باشد و بدون بده‌بستان و هماهنگی میان حلقه‌های مختلف در فرآیند انعقاد قراردادها، انتخاب تراستی‌ها و اجرای آنها، چنین غارتی امکان‌پذیر نبوده است؛ موضوعی که به گفته او مستلزم شناسایی و محاکمه همه عوامل دخیل است.

در بُعد سیاسی، نزدیکی انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا و تداوم قیمت بنزین خرده‌فروشی در نزدیکی ۴ دلار به ازای هر گالن، ساختار انگیزشی داخلی‌ ایجاد می‌کند که ممکن است در نهایت واشنگتن را به‌سوی درگیرشدن دوباره سوق دهد، حتی اگر موضع اعلام‌شده، عدم مداخله باشد.

وابستگی فوق‌العاده ایران به یک بازار صادراتی واحد، همراه با اتکای ساختاری چین به نفت خام تخفیف‌دار ایران، به این معناست که هرگونه اختلال در هر سوی این رابطه پیامدهایی دارد که فراتر از تجارت دوجانبه انرژی می‌رود.

تحلیلگران هشدار داده‌اند که جزئیات محدود توافق و عدم قطعیت در اجرای آن، بازارهای انرژی را در معرض بازگشت‌های سریع قرار می‌دهد. شکست در تصویب توافق می‌تواند قیمت نفت برنت را ظرف چند دوره دوباره به بالای ۹۰ دلار در هر بشکه برساند و روند کاهش ریسک را به سرعت معکوس کند.

شرکت در سال مالی منتهی به 29 اسفند 1404، بیست ویک هزار و 172 میلیارد تومان فروش داشته که در مقایسه با سال مالی قبل که شانزده هزار و 838 میلیارد تومان بود به میزان 26 درصد رشد را ثبت کرده است.

اختلالات طولانی‌مدت در عرضه می‌تواند الگوهای تجارت پتروشیمی جهانی را به طور بنیادی تغییر دهد، به طوری که مناطق مصرف‌کننده امنیت عرضه را از طریق ترتیبات تأمین متنوع و افزایش توان تولید داخلی در اولویت قرار دهند.»

رهبران فعلی و آینده ایران نیز مانند رهبران گذشته به‌خوبی آگاه خواهند بود که یک ایران قدرتمند و نیرومند هرگز در اسرائیل یا واشنگتن مورد استقبال قرار نخواهد گرفت. مگر آن‌که ایران حاضر باشد جایگاه پایین‌تری را در منطقه بپذیرد—چیزی که هیچ سیاستمدار ایرانی در عصر ملی‌گرایی پوپولیستی نمی‌تواند آن را قبول کند—در این صورت، منطق حرکت ایران به سمت بازدارندگی هسته‌ای تقریباً اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.