حفظ موقعیت ایران در تنگه هرمز تنها با شعار و تقابل ممکن نیست، بلکه مستلزم ایجاد موازنه‌ای هوشمند میان قدرت بازدارندگی و تعامل سیاسی است. اگر این فرصت نیز مانند بسیاری از ظرفیت‌های پیشین از دست برود، ایران ممکن است آخرین اهرم مؤثر ژئوپلیتیکی خود را نیز تضعیف‌شده ببیند

قیمت نفت خام یک روز پس از دیدار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، با رشد بیش از ۲ درصدی به حدود ۱۰۹ دلار رسید.

خطر واکنش تلافی‌جویانه‌ ایران علیه زیرساخت انرژی کشورهای منطقه بالاست؛ چیزی که نه آن‌ها می‌خواهند، نه آمریکا.

کشورهایی مانند آمریکا، روسیه، نروژ و برخی تولیدکنندگان آفریقایی ممکن است از افزایش قیمت جهانی نفت سود ببرند. در شرایطی که صادرات ایران و کشورهای حوزه خلیج فارس بشدت کاهش یافته، این کشورها می‌توانند سهم بیشتری از بازار جهانی انرژی را به دست آورند.

سناریوی پایه جی‌پی‌مورگان بازگشایی را حدود اول ژوئن (۱۱ خرداد) پیش‌بینی می‌کند، در حالی که گلدمن ساکس «بازگشایی تدریجی» را پیش‌بینی می‌کند که تا اواخر ژوئن (تیرماه) کامل می‌شود. در این سناریو، گلدمن انتظار دارد قیمت نفت برنت تثبیت شود و سپس تا پایان سال به سمت ۹۰ دلار در هر بشکه کاهش یابد.

تولید نفت ایران در ماه آوریل به روزانه ۲ میلیون و ۸۵۴ هزار بشکه رسید.

آمریکا نمی‌تواند به‌طور نامحدود از ذخایر خود استفاده کند و این وضعیت باید با یافتن راه‌حل‌های سیاسی و دیپلماتیک مانند توافق با ایران به پایان برسد، چرا که ذخایر استراتژیک به سرعت در حال کاهش هستند.

آنچه امروز در بازار انرژی در حال وقوع است، صرفاً یک شوک قیمتی ساده در بازار نفت نیست، بلکه نشانه‌ای از شکنندگی عمیق ساختار انرژی و لجستیک جهانی است.

پالایشگاه های چینی این روزها با مشکل ممنوعیت صادرات فرآورده های نفتی برای جلوگیری از کمبود فرآورده های نفتی در بازار داخلی چین نیز دست به گریبان هستند . به همین دلیل و البته بدلیل محاصره دریائی آمریکا صادرات فرآورده های نفتی نظیر بنزین و گازوئیل از چین و سایر صادرکنندگان فرآورده های نفتی به ایران میسر نیست.

عرضه جهانی نفت در سال ۲۰۲۶ به‌دلیل اختلالات ناشی از جنگ ایران، روزانه حدود ۳.۹ میلیون بشکه کاهش خواهد یافت.