محدودیت‌های صادراتی باعث کاهش حاشیه سود پالایشگاه‌های داخلی، کاهش انگیزه برای افزایش تولید و در نهایت کاهش همان عرضه‌ای می‌شد که ادعا می‌کردند می‌خواهند از آن محافظت کنند.

بازتعریف راهبردی انرژی پاک از یک تعهد اقلیمی به یک دارایی امنیت انرژی ممکن است یکی از مهم‌ترین میراث‌های بلندمدت بحران جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ باشد. کشورهایی که شاید به دلیل هزینه‌ها سرمایه‌گذاری در انرژی پاک را به تعویق انداخته بودند، اکنون یک منطق امنیتی قوی برای تسریع این روند دارند.

اختلالات طولانی‌مدت در عرضه می‌تواند الگوهای تجارت پتروشیمی جهانی را به طور بنیادی تغییر دهد، به طوری که مناطق مصرف‌کننده امنیت عرضه را از طریق ترتیبات تأمین متنوع و افزایش توان تولید داخلی در اولویت قرار دهند.»

رهبران فعلی و آینده ایران نیز مانند رهبران گذشته به‌خوبی آگاه خواهند بود که یک ایران قدرتمند و نیرومند هرگز در اسرائیل یا واشنگتن مورد استقبال قرار نخواهد گرفت. مگر آن‌که ایران حاضر باشد جایگاه پایین‌تری را در منطقه بپذیرد—چیزی که هیچ سیاستمدار ایرانی در عصر ملی‌گرایی پوپولیستی نمی‌تواند آن را قبول کند—در این صورت، منطق حرکت ایران به سمت بازدارندگی هسته‌ای تقریباً اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.

این توافق شاید تنها یک توقف موقت باشد، نه یک صلح پایدار؛ و هنوز معلوم نیست مذاکرات ۳۰ روزه هسته‌ای بتواند به توافقی واقعی و بلندمدت منجر شود یا فقط «وقفه‌ای با ظاهری بهتر» ایجاد کند.

سال‌ها سرمایه‌گذاری ناکافی در توسعه بالادستی گاز ، زیرساخت‌های مایع‌سازی و ظرفیت صادرات، شکاف فزاینده‌ای بین تقاضای انرژی در آینده و عرضه موجود ایجاد کرده است. در عین حال، امنیت انرژی پس از اختلالات مکرر در بازارهای جهانی انرژی، به یک اولویت تعیین‌کننده سیاست برای دولت‌ها در سراسر جهان تبدیل شده است. نتیجه اینست که زیرساخت‌های LNG با رقابت جهانی به طور فزاینده‌ای استراتژیک می‌شوند.

ایالات متحده در حالی وارد اوج فصل رانندگی تابستانی می‌شود که با متزلزل‌ترین وضعیت سوخت‌های حمل و نقل از زمان ناآرامی‌های پس از کووید-۱۹ و جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲ روبرو است.

در حالی که ایالات متحده و ایران همچنان در یک بن‌بست دیپلماتیک قرار دارند، ایالات متحده هم اکنون در آزادسازی نفت از ذخایر استراتژیک نفتی تحت کنترل دولتی، در جهان پیشرو است.

دولت‌ها علاوه بر تشویق به استفاده کمتر از سوخت و سایر مواد مصرفی، در حال جستجوی منابع جایگزین هستند. این امر می‌تواند عواقبی داشته باشد که مدت‌ها پس از پایان جنگ ادامه داشته باشد.

پوند مصر، پزوی فیلیپین، وون کره جنوبی و بات تایلند در صدر فهرست بزرگ‌ترین بازندگان قرار دارند، در حالی که در مقابل، ارزش ارزهای کشورهای صادرکننده بزرگ نفت مانند رئال برزیل، تنگه قزاقستان و نایرای نیجریه با رشد همراه بوده است.