بازتعریف راهبردی انرژی پاک از یک تعهد اقلیمی به یک دارایی امنیت انرژی ممکن است یکی از مهم‌ترین میراث‌های بلندمدت بحران جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ باشد. کشورهایی که شاید به دلیل هزینه‌ها سرمایه‌گذاری در انرژی پاک را به تعویق انداخته بودند، اکنون یک منطق امنیتی قوی برای تسریع این روند دارند.

اختلالات طولانی‌مدت در عرضه می‌تواند الگوهای تجارت پتروشیمی جهانی را به طور بنیادی تغییر دهد، به طوری که مناطق مصرف‌کننده امنیت عرضه را از طریق ترتیبات تأمین متنوع و افزایش توان تولید داخلی در اولویت قرار دهند.»

برخی پیشنهادها با قیمت ۳۲۵ تا ۳۴۰ دلار در هر تن FOB بندرعباس ارائه شد، اما بسیاری از خریداران به دلیل ریسک کشتی‌ها نتوانستند به آن‌ها دسترسی پیدا کنند. لذا، تقاضا ضعیف باقی ماند و خریداران حاضر به پذیرش شرایط سخت پرداخت نبودند. 

جنگ بین ایالات متحده، اسرائیل و ایران باعث ایجاد شوک در عرضه و قیمت روغن پایه برای صنعت جهانی روانکار‌ها شده که باعث افزایش شدید قیمت‌ها و ایجاد کمبودهای گسترده شده است. کارشناسان و ناظران صنعت معتقدند که این بحران تا زمانی که تنگه هرمز به روی کشتی‌های تجاری بازگشایی نشود، ادامه خواهد داشت – و احتمالاً بدتر هم خواهد شد. با اینحال، بسیاری هشدار می‌دهند که اختلالات می‌تواند پس از پایان درگیری، به ویژه برای عرضه روغن پایه API گروه 3 (III)، ادامه یابد.

سال‌ها سرمایه‌گذاری ناکافی در توسعه بالادستی گاز ، زیرساخت‌های مایع‌سازی و ظرفیت صادرات، شکاف فزاینده‌ای بین تقاضای انرژی در آینده و عرضه موجود ایجاد کرده است. در عین حال، امنیت انرژی پس از اختلالات مکرر در بازارهای جهانی انرژی، به یک اولویت تعیین‌کننده سیاست برای دولت‌ها در سراسر جهان تبدیل شده است. نتیجه اینست که زیرساخت‌های LNG با رقابت جهانی به طور فزاینده‌ای استراتژیک می‌شوند.

ایالات متحده در حالی وارد اوج فصل رانندگی تابستانی می‌شود که با متزلزل‌ترین وضعیت سوخت‌های حمل و نقل از زمان ناآرامی‌های پس از کووید-۱۹ و جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲ روبرو است.

در حالی که ایالات متحده و ایران همچنان در یک بن‌بست دیپلماتیک قرار دارند، ایالات متحده هم اکنون در آزادسازی نفت از ذخایر استراتژیک نفتی تحت کنترل دولتی، در جهان پیشرو است.

دولت‌ها علاوه بر تشویق به استفاده کمتر از سوخت و سایر مواد مصرفی، در حال جستجوی منابع جایگزین هستند. این امر می‌تواند عواقبی داشته باشد که مدت‌ها پس از پایان جنگ ادامه داشته باشد.

آمریکا ممکن است مشکل بزرگتری ایجاد کند. اکنون احتمال کاهش صادرات آن بیشتر از افزایش آن است. کپلر، یکی دیگر از شرکت‌های داده‌پردازی، تخمین می‌زند که مانند چین، فصل تعمیر و نگهداری پالایشگاه‌ها به زودی پایان می‌یابد و بیش از ۵۰۰ هزار بشکه در روز که اکنون برای صادرات اختصاص داده شده است، می‌تواند به مسیر دیگری هدایت شود.

واضح‌ترین ضربه به صنعت نفت و گاز وارد شده است که تقریباً یک چهارم تولید ناخالص داخلی منطقه و بیشتر درآمد صادراتی آن را تشکیل می‌دهد.

دولت آقای ترامپ در حال حاضر در حال بحث در مورد ممنوعیت احتمالی صادرات است. اگر چنین ممنوعیتی اعمال شود، قیمت‌های جهانی به سرعت افزایش خواهند یافت. سواحل آمریکا که به واردات متکی هستند، از افزایش قیمت واردات و هرگونه تلافی از سوی سایر صادرکنندگان آسیب خواهند دید. پالایشگاه‌های این کشور که شاهد کاهش حاشیه سود خود هستند، تولید را کاهش خواهند داد.

گوادر در سال ۲۰۲۵، ۸۳۰۰ TEU (معیار استاندارد کشتیرانی) را جابجا کرد، به این معنی که نمی‌تواند با بندر کراچی رقابت کند، چه برسد به جبل علی که در سال ۲۰۲۵، ۱۶.۵ میلیون TEU را جابجا کرد. گوادر می‌تواند همزمان فقط به دو یا سه کشتی خدمات ارائه دهد.