به عقیده فارن افرز ایران با «تشدید افقی» جنگ معادلات را به هم ریخت و اکنون طولانی شدن آن به نفع واشنگتن نیست.

هدف اصلی، بازگرداندن ایران به عصر حجر است.

دقیقا همین هرج و مرج کنترل ‌شده، هدف برخی از نخبگان امریکایی است. در تاکتیکی و میان ‌مدت، این امر می ‌تواند مزایای ملموسی به همراه داشته باشد: افزایش قیمت انرژی، در نتیجه تقویت جایگاه صنعت نفت و گاز امریکا و جریان ‌های انرژی که آنها از کشورهای دیگر مانند ونزوئلا کنترل می‌ کنند؛ اختلال در زنجیره‌ های تامین جهانی و کاهش سرعت اقتصاد چین؛ فشار انرژی و اقتصادی در اروپا؛ سرمایه سیاسی داخلی برای دولت فعلی امریکا پیش از انتخابات میان ‌دوره ‌ای.

تحلیلگران پیش ‌بینی می‌ کنند که اختلالات عرضه می ‌تواند قیمت ‌ها را به بالای 100 دلار در هر بشکه برساند. حتی بدون بسته شدن کامل تنگه، افزایش حق بیمه جنگ و امتناع برخی از مالکان کشتی از ورود به منطقه درگیری، عملا محاصره ‌ای ایجاد خواهد کرد که باعث کمبود عرضه نیز خواهد شد. تاثیر بسته شدن تنگه همچنین با درهم‌ تنیدگی اقتصاد جهانی تشدید خواهد شد. افزایش قیمت نفت به ۱۰۰ دلار بلافاصله به افزایش قیمت بنزین، سوخت دیزل، سوخت جت و نفت کوره منجر می ‌شود.

هداف بعدی می‌ تواند شامل پالایشگاه‌ های نفت در بندرعباس، تهران، آبادان و اصفهان باشد. حمله به پالایشگاه‌ ها برای خفه کردن اقتصاد ایران ضروری خواهد بود.

برنامه هسته‌ ای در این توافق می ‌تواند، تنها یک ابزار چانه‌ زنی برای دسترسی به آنچه آمریکا واقعا به آن نیاز دارد – نفت ایران – باشد. مذاکرات اورانیوم نوک کوه یخ است. اما میلیاردها بشکه نفت در زیر آب پنهان است و دقیقا به همین دلیل است که به نظر می‌ رسد، ناوگان آمریکایی به سواحل ایران رسیده است.

روسیه‌ قوی، مانند ایران قوی، متأسفانه به معنای درگیری است و درگیری بین‌المللی، متأسفانه به معنای آمدن آمریکا به کمک است.

رشد ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر به دلیل موانع قانونی و اشباع در برخی بازارها کند شده است، به گونه ای که تأمین مالی پروژه‌های جدید را چالش‌برانگیزتر می‌کند. با اینحال، این منا‌بع تجدیدپذیر، زمانی که با هم ترکیب شوند، بزرگ‌ترین منبع تأمین برق در سطح جهان خواهند شد.

پالایشگاه‌ های مستقل چینی طرحی را برای شروع استفاده فعال ‌تر از نفت ایران برای جبران اختلال در عرضه ونزوئلا تدوین کرده‌ اند. این فرآیند در پس زمینه تغییر ساختار جریان جهانی نفت خام پس از تعلیق صادرات ونزوئلا به چین در حال انجام است.

این امر به تعمیق کنترل بر تجارت جهانی به‌ طور کلی، و به‌ویژه تجارت انرژی می‌انجامد که شامل نفت خام، فرآورده‌های نفتی، گاز مایع و زغال‌سنگ است.

آمارهای رسمی نشان می‌دهد سوریه در سال 2005 بیش از 152 هزار بشکه نفت و حدود 5.5 میلیون متر مکعب گاز در روز تولید می‌کرد. اما آغاز جنگ داخلی سوریه در سال 2011 آسیب زیادی به میدان های نفت و گاز سوریه وارد کرد و اکنون میدان های نفت و گاز برای بازگشت به ظرفیت کامل تولید، نیازمند تعمیر و بازسازی اساسی هستند. 

این استان جنوبی بیش از 80 درصد نفت عراق را تولید می‌کند و همین مساله هر گام به سوی استقلال نسبی آن را به عامل نگرانی جدی برای بغداد تبدیل می‌سازد. دولت فدرال نگران است که تبدیل بصره به اقلیم، کنترل آن بر مهم‌ترین منبع مالی کشور را کاهش دهد، آن هم در شرایطی که اساسا با اقلیم کردستان بر سر درآمدهای نفتی و گذرگاه‌های مرزی با منازعات مزمن روبه‌رو است.