در تحلیل «محاصره نفتی»، یک دوگانه غلط مدام تکرار می‌شود: یا گفته می‌شود اگر تولید نفت ایران متوقف شود، بخش قابل‌توجهی از نفت برای همیشه در زمین حبس می‌شود و عملا از دست می‌رود؛ یا در طرف مقابل ادعا می‌شود هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد و هر زمان اراده کنیم، تولید ظرف مدت کوتاهی به سطح قبلی برمی‌گردد. هردو نگاه، فاصله قابل‌توجهی با واقعیت دارند.

راهبرد «چمن‌زنی» که ذاتاً تضمین‌کننده تداوم حملات ادواری است، قوی‌ترین انگیزه را برای دستیابی به سلاح هسته‌ای به عنوان آخرین ضامن بازدارندگی به رهبران ایران تقدیم می‌کند.

جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، فرصتی مهم برای روسیه و چین ایجاد کرده است. مسکو و پکن این درگیری را فرصتی می‌بینند تا منافع آمریکا در خاورمیانه و فراتر از آن را تضعیف کنند. هر دو کشور مشتاق‌اند از این جنگ برای فرسایش قدرت آمریکا، کسب اطلاعات درباره سامانه‌های نظامی آن و تضعیف نظم بین‌المللی تحت رهبری واشنگتن بهره ببرند. آن‌ها طیفی گسترده از گزینه‌ها—دیپلماتیک و نظامی، آشکار و پنهان—را در اختیار دارند و تا اینجا نیز تا حدی موفق بوده‌اند.

تمام شواهد و قرائن نشان می دهد تا دو ماهه آینده ایران در جنگ تجاوزکارانه اسرائیل و آمریکا درگیر معرکه جنگ سختی باشد.

آرامش فعلی، شاید تنها پیش‌درآمد طوفانی بزرگ در بازار انرژی جهان باشد؛ طوفانی که از خلیج فارس آغاز می‌شود و لرزه‌های آن، از قلب نیویورک تا پالایشگاه‌های شانگهای را در بر خواهد گرفت. / ایران هنوز تنگه هرمز را نبسته، ولی ترافیک سنگین شاید مقدمه‌ای برای دریافت عوارض عبور در آینده باشد.

در حالی که مقام‌های وزارت نفت از سرمایه‌گذاری شرکت‌های بزرگ روسی در هفت میدان نفتی ایران و تولید حدود ۶ درصد نفت کشور توسط این شرکت‌ها خبر می‌دهند، کارشناسان معتقدند تداوم و عملیاتی شدن این همکاری‌ها می‌تواند بخشی از کمبود سرمایه و فناوری صنعت نفت را جبران کند؛ هرچند تحقق کامل توافق‌ها همچنان منوط به عبور از موانع اجرایی و تحریمی است و در کوتاه‌مدت تمرکز اصلی دو کشور بر تأمین گاز و پیشبرد مذاکرات فنی خواهد بود.

فروش و صادرات متانول، ال پی جی، پنتان پلاس و گوگرد ما همگی کاملا به صورت تندر انجام می شود.

هدف اصلی، بازگرداندن ایران به عصر حجر است.

دقیقا همین هرج و مرج کنترل ‌شده، هدف برخی از نخبگان امریکایی است. در تاکتیکی و میان ‌مدت، این امر می ‌تواند مزایای ملموسی به همراه داشته باشد: افزایش قیمت انرژی، در نتیجه تقویت جایگاه صنعت نفت و گاز امریکا و جریان ‌های انرژی که آنها از کشورهای دیگر مانند ونزوئلا کنترل می‌ کنند؛ اختلال در زنجیره‌ های تامین جهانی و کاهش سرعت اقتصاد چین؛ فشار انرژی و اقتصادی در اروپا؛ سرمایه سیاسی داخلی برای دولت فعلی امریکا پیش از انتخابات میان ‌دوره ‌ای.

تحلیلگران پیش ‌بینی می‌ کنند که اختلالات عرضه می ‌تواند قیمت ‌ها را به بالای 100 دلار در هر بشکه برساند. حتی بدون بسته شدن کامل تنگه، افزایش حق بیمه جنگ و امتناع برخی از مالکان کشتی از ورود به منطقه درگیری، عملا محاصره ‌ای ایجاد خواهد کرد که باعث کمبود عرضه نیز خواهد شد. تاثیر بسته شدن تنگه همچنین با درهم‌ تنیدگی اقتصاد جهانی تشدید خواهد شد. افزایش قیمت نفت به ۱۰۰ دلار بلافاصله به افزایش قیمت بنزین، سوخت دیزل، سوخت جت و نفت کوره منجر می ‌شود.

هداف بعدی می‌ تواند شامل پالایشگاه‌ های نفت در بندرعباس، تهران، آبادان و اصفهان باشد. حمله به پالایشگاه‌ ها برای خفه کردن اقتصاد ایران ضروری خواهد بود.