سناریوی پایه جی‌پی‌مورگان بازگشایی را حدود اول ژوئن (۱۱ خرداد) پیش‌بینی می‌کند، در حالی که گلدمن ساکس «بازگشایی تدریجی» را پیش‌بینی می‌کند که تا اواخر ژوئن (تیرماه) کامل می‌شود. در این سناریو، گلدمن انتظار دارد قیمت نفت برنت تثبیت شود و سپس تا پایان سال به سمت ۹۰ دلار در هر بشکه کاهش یابد.

ایران توانایی تحمیل هزینه‌هایی را دارد که نه آمریکا و نه اقتصاد جهانی قادر به تحمل آن نیستند.

نویسندگان به صدای «تیک تاک ساعت نفت» اشاره می‌کنند (حتی خوش‌بینانه‌ترین برآوردها از ظرفیت ذخیره‌سازی ایران، خاموشی و توقف اجتناب‌ناپذیر کوتاه‌مدت را پیش‌بینی می‌کنند).

واشنگتن نمی‌تواند عواقب شکست در این جنگ را معکوس یا کنترل کند.

رقابت آمریکا و چین معمولاً حول تجارت، هوش مصنوعی و نیمه‌رساناها توضیح داده می‌شود؛ اما همه این‌ها بر یک پایه مهم استوارند: دسترسی مطمئن به انرژی در مقیاس بزرگ. اقتصاد صنعتی چین، از کارخانه‌های صادراتی تا مراکز داده هوش مصنوعی، به جریان مستمر انرژی وابسته است.

از فرصتهای مشارکت آمریکا و کشورهای عربی خلیج فارس در زمینه زیرساخت‌های جایگزین، سرمایه‌گذاری در خطوط لوله نفت و گاز و شبکه‌های ریلی از طریق عراق، اردن و سوریه برای اتصال خلیج‌فارس به دریای مدیترانه و دور زدن تنگه هرمز است.

سیریک از نظر استراتژیک اهمیت دارد، زیرا به خط لوله گوره-جاسک متصل است؛ مسیری کلیدی برای صادرات نفت ایران که با هدف دور زدن تنگه هرمز طراحی شده است.

ایران نشان داده که قادر است هر زمانی که بخواهد، تنگه هرمز را حتی مقابل چشمان نیروی نظامی بزرگ آمریکا به روی کشتی‌ها ببندد. واشینگتن نبايد دچار توهم نشود که زور نظامی و مانورهای دیپلماتیک می‌توانند این مشکل را برای همیشه حل کنند.

از نظر نویسنده، مشوق ایران برای توافق درباره تنگه، ازسرگیری صادرات نفت و گاز و کمک به اقتصاد ضعیف کشور است. مشوق توافق هسته‌ای نیز کاهش تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده خواهد بود.

رسانه‌های غربی در روزهای اخیر با تمرکز گسترده بر پیامدهای اقتصادی جنگ ایران و انسداد تنگه هرمز، این بحران را از سطح “ریسک انرژی” فراتر برده و آن را به متغیری اثرگذار بر مصرف خانوار، سود شرکت‌ها، امنیت غذایی، سیاست پولی و رشد جهانی تبدیل کرده‌اند. در این روایت، هرمز دیگر صرفاً یک گذرگاه نفتی نیست؛ بلکه نقطه اتصال جنگ، تورم و فرسایش اقتصادی در اقتصادهای غربی و آسیایی است.