طرح پنج ساله جدید چین نشان می دهد که چین در رابطه با آینده حضور در صنعت انرژی ایران کمافی السابق امیدوار نیست. به همین دلیل درطول سالیان متمادی در عراق ، عربستان ، قطر ، امارات ، کویت و سایر کشورها سرمایه گذاری کرد ولی در ایران سرمایه گذاری عمده ای نکرد.

در کشورهای اسکاندیناوی از قرون وسطی به بعد، توازن قدرتی شکل گرفت که می توان گفت اگرچه مردم و حکمرانان مسلمان نیستند ولی به اسلام عمل کرده اند. بطوریکه نه اشراف توانستند دولت را تصاحب کنند و نه دولت توانست جامعه را کاملا زیر سلطه خود ببرد؛ همین موضوع زمینه را برای ایجاد حکومت‌هایی فراهم کرد که صدای مردمانشان را می‌شنوند.

آژانس بین‌المللی انرژی در گزارش سرمایه‌گذاری انرژی جهانی ۲۰۲۶ خود اعلام کرد هزینه بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده می‌تواند «جریان سرمایه خروجی را کاهش دهد؛ جریانی که به منبع رو به رشد تأمین مالی برای پروژه‌های زیرساختی و انرژی در مناطق دیگر تبدیل شده است».

این توافق شاید تنها یک توقف موقت باشد، نه یک صلح پایدار؛ و هنوز معلوم نیست مذاکرات ۳۰ روزه هسته‌ای بتواند به توافقی واقعی و بلندمدت منجر شود یا فقط «وقفه‌ای با ظاهری بهتر» ایجاد کند.

واضح‌ترین ضربه به صنعت نفت و گاز وارد شده است که تقریباً یک چهارم تولید ناخالص داخلی منطقه و بیشتر درآمد صادراتی آن را تشکیل می‌دهد.

گوادر در سال ۲۰۲۵، ۸۳۰۰ TEU (معیار استاندارد کشتیرانی) را جابجا کرد، به این معنی که نمی‌تواند با بندر کراچی رقابت کند، چه برسد به جبل علی که در سال ۲۰۲۵، ۱۶.۵ میلیون TEU را جابجا کرد. گوادر می‌تواند همزمان فقط به دو یا سه کشتی خدمات ارائه دهد.

بزرگ‌ترین برنده این شوک نفتی، ایالات متحده است؛ کشوری که به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت و گاز جهان، نه‌تنها ضربه اقتصادی جنگ آغازشده توسط خود و اسرائیل را مهار کرده، بلکه با تزریق روزانه میلیون‌ها بشکه نفت و سوخت به بازار، درآمدهای بادآورده‌ای بالغ بر ۵۰ میلیارد دلار به دست آورده است.

جنگ ایران به آزمونی استرس‌زا برای آینده‌ اقتصادی کشورهای خلیج فارس تبدیل شده؛ کشورهایی که برای خود شهرتی به‌عنوان مراکز مالی جهانی و قطب‌های گردشگری و فناوری ساخته بودند.