پالایشگاه های چینی این روزها با مشکل ممنوعیت صادرات فرآورده های نفتی برای جلوگیری از کمبود فرآورده های نفتی در بازار داخلی چین نیز دست به گریبان هستند . به همین دلیل و البته بدلیل محاصره دریائی آمریکا صادرات فرآورده های نفتی نظیر بنزین و گازوئیل از چین و سایر صادرکنندگان فرآورده های نفتی به ایران میسر نیست.

رقابت آمریکا و چین معمولاً حول تجارت، هوش مصنوعی و نیمه‌رساناها توضیح داده می‌شود؛ اما همه این‌ها بر یک پایه مهم استوارند: دسترسی مطمئن به انرژی در مقیاس بزرگ. اقتصاد صنعتی چین، از کارخانه‌های صادراتی تا مراکز داده هوش مصنوعی، به جریان مستمر انرژی وابسته است.

تداوم جنگ اگر بدون راهبرد سیاسی و اقتصادی ایران باشد، ممکن است به جای فرسایش آمریکا، به بازتولید شکل تازه‌ای از هژمونی آمریکا کمک کند. هژمونی‌ای که نه الزاماً با اشغال سرزمین، بلکه با مدیریت بحران، کنترل ریسک، تحریم شبکه‌ها، افزایش هزینه عبور و تبدیل مسیرهای جهانی به پرونده امنیتی عمل می‌کند.

اگر نفت ایران برای چین در روز بحران ارزش راهبردی دارد، ایران باید بهای راهبردی آن را بگیرد، نه فقط بهای تخفیف‌خورده بشکه‌ها را.

بحران هرمز برای چین یک آینه تمام‌نما است. در این آینه، پکن نه فقط تاکتیک‌های آمریکا و صبوری ایران را ارزیابی کرد؛ بلکه تصویر آینده خودش را هم دید.

طالبات ایران از چین و روسیه بایستی بسیار بیشتر از وضعیت فعلی باشد.

بر اساس گزارش شورای آتلانتیک چهارسناریو برای پیامدهای ژئوپلیتیکی پساجنگ ایران مطرح است که محور اصلی آن ها میزان شدت درگیری، نقش آفرینی چین و وضعیت ائتلاف های آمریکا است.

از منظر پکن، این جنگ آزمونی برای نیات درازمدت راهبردی آمریکاست. واشنگتن با حمله به ایران و ونزوئلا (دو شریک کلیدی انرژی چین)، سیاست انهدام شبکه منابع جهانی چین را به صورت هماهنگ دنبال می‌کند.

در سطح منطقه‌ای، وقفه فعلی در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران می‌تواند برای توسعه همکاری‌های سه‌جانبه بین روسیه، چین و ایران با هدف تقویت قابلیت‌های دفاعی تهران و کمک به بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده در جریان این درگیری مورد استفاده قرار گیرد.