به گزارش “راهبرد انرژی“،نویسندگان معتقدند که هدف اصلی تلاش آمریکا در شرایط حاضر، باید جلوگیری از تبدیل ایران به قدرت مسلط بر تنگه هرمز باشد؛ زیرا این تنگه مسیر عبور بخش بزرگی از نفت و گاز جهان است و بسته شدن یا کنترل آن میتواند اقتصاد جهانی را دچار شوک جدی کند.آنها میگویند ایران پس از جنگ تلاش کرده عبور از تنگه را مشروط به دریافت عوارض و کنترل خود کند، اما این وضعیت نباید به رسمیت شناخته شود، چون میتواند ایران را به «نقش کنترلکننده تجارت جهانی انرژی» تبدیل کند.مقاله یک طرح سهمرحلهای پیشنهاد میدهد:1- فشار و آمادگی نظامی و امنیتی: آمریکا و متحدانش باید آماده تضمین عبور امن از تنگه باشند، حتی با اسکورت نظامی و همکاری بینالمللی، تا ایران نتواند کنترل انحصاری اعمال کند.2- توافق موقت پشتپرده: ایجاد یک تفاهم عملی برای بازگشت تدریجی عبور کشتیها در حالی که مذاکرات ادامه دارد.3- توافق بینالمللی جدید: تشکیل یک «کنوانسیون جدید هرمز» مشابه توافقات بینالمللی برای تنگههای مهم دیگر (مثل مونترو و سوئز)، که در آن یک شرکت مشترک بین کشورهای ساحلی و قدرتهای بزرگ (از جمله آمریکا، چین، هند، ژاپن و کره جنوبی) مدیریت تنگه را بر عهده بگیرد.این مدل شامل دریافت هزینه عبور، تأمین امنیت دریایی، هماهنگی نظامی و ایجاد قوانین جلوگیری از درگیری در دریا خواهد بود.جمعبندی مقاله این است که بحران هرمز باید بدون اجازه دادن به ایران برای کنترل انحصاری آن حل شود و یک نظام بینالمللی جدید برای مدیریت این آبراه حیاتی ایجاد گردد؛ بهگونهای که هم تجارت جهانی حفظ شود و هم تنشها کاهش یابد.