تلاش برای باز کردن اجباری تنگه با استفاده از ناوشکن‌های «آرلی برک»، خطر بالای یک فاجعه را به همراه خواهد داشت. حتی اگر این حرکت با انواع پهپادهای مسلح و هواپیماهای شناسایی همراه باشد، ریسک‌ها همچنان عظیم باقی می‌مانند.

خطای راهبردی ترامپ از جایی آغاز می‌شود که به‌جای مدیریت موازنه پس از آتش‌بس، تسلیم منطق فشار حداکثری می‌شود و مسیر دیپلماسی را محدودتر می‌کند.

وضعیت دقیق پرونده‌ها و سوابق مدیریتی افرادی مانند (س.ص) چیست؟ آیا ادعاهای مطرح‌شده درباره سرنوشت میلیاردها دلار منابع ارزی حاصل از فروش نفت که هنوز بازنگشته صحیح است؟ آیا محدودیت خروج و نحوه خروج وی از کشور صحت دارد؟ بی‌تردید، پاسخ شفاف، مستند و به‌موقع به این پرسش‌ها می‌تواند از شکل‌گیری فضای شایعه و بی‌اعتمادی در یکی از حیاتی‌ترین حوزه‌های اقتصادی کشور جلوگیری کند.

تداوم جنگ اگر بدون راهبرد سیاسی و اقتصادی ایران باشد، ممکن است به جای فرسایش آمریکا، به بازتولید شکل تازه‌ای از هژمونی آمریکا کمک کند. هژمونی‌ای که نه الزاماً با اشغال سرزمین، بلکه با مدیریت بحران، کنترل ریسک، تحریم شبکه‌ها، افزایش هزینه عبور و تبدیل مسیرهای جهانی به پرونده امنیتی عمل می‌کند.

آنچه که هنوز در گزارش‌ها مبهم است، دامنه کمک‌های رفع تحریم‌هایی است که ایران در ازای آن‌ها درخواست خواهد کرد. اگر تهران واقعاً در پی یک توافق بزرگ باشد، احتمالاً انتظار دارد که تمام تحریم‌ها—تحریم‌های اولیه و ثانویه ایالات متحده، همچنین اقدامات تحریمی سازمان ملل—لغو شود. ‌

این درگیری دیگر به‌سختی می‌تواند به یک توافق نهایی یا تحول اساسی ختم شود و بیشتر شبیه فصل جدیدی از تقابل نیم‌قرنی ایران و آمریکا است. از نظر آنها، نه فشار اقتصادی، نه حملات نظامی و نه محاصره دریایی نتوانسته‌اند ایران را به تسلیم وادار کنند. در مقابل، ایران با بستن تنگه هرمز توانسته فشار اقتصادی سنگینی بر آمریکا و متحدانش وارد کند و نقش خود را در معادلات انرژی جهانی افزایش دهد.

Foreign Policy در تحلیلی اخیر، جنگ ایران را به‌مثابه‌ی «زلزله ژئوپلیتیک» توصیف می‌کند؛ رخدادی که نه‌تنها موازنه قدرت در خاورمیانه [غرب آسیا] بلکه معماری امنیتی جهانی را نیز دچار دگرگونی می‌سازد.

آمریکا باید با کمک به بازسازی ایران و اجازه وضع عوارض بر کالاهایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند، اعتمادسازی کند.