جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، فرصتی مهم برای روسیه و چین ایجاد کرده است. مسکو و پکن این درگیری را فرصتی می‌بینند تا منافع آمریکا در خاورمیانه و فراتر از آن را تضعیف کنند. هر دو کشور مشتاق‌اند از این جنگ برای فرسایش قدرت آمریکا، کسب اطلاعات درباره سامانه‌های نظامی آن و تضعیف نظم بین‌المللی تحت رهبری واشنگتن بهره ببرند. آن‌ها طیفی گسترده از گزینه‌ها—دیپلماتیک و نظامی، آشکار و پنهان—را در اختیار دارند و تا اینجا نیز تا حدی موفق بوده‌اند.

در بحبوحهٔ جنگ ایران، چین نقشی پیچیده و دوگانه ایفا کرده است. از یک سو، پکن به واسطهٔ شراکت راهبردی ۲۵ ساله، شریان حیاتی اقتصادی و نظامی تهران باقی مانده (از خرید نفت تحریمی گرفته تا ارسال قطعات پهپادی و حتی تدارک موشک‌های دوش‌پرتاب) و از سوی دیگر، همین چین با میانجی‌گری در آتش‌بس، به دنبال جلوگیری از فروپاشی کامل منطقه‌ای است که بخش عمده‌ای از امنیت انرژی‌اش به آن وابسته است.

در ۱۲ آوریل، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام کرد که مسیر «تمامی کشتی‌هایی که تلاش می‌کنند وارد تنگه هرمز شوند یا از آن خارج شوند» خواهد شد. حتی پیش از اعلام این محاصره، تعداد کمی کشتی از این آبراه عبور می‌کردند؛ زیرا ایران هفته‌ها بود تهدید کرده بود که هر کشتی‌ای را که عوارض چند میلیون دلاری نپردازد، مورد حمله قرار می‌دهد. نتیجهٔ نهایی اقدامات ایران و آمریکا، تعطیلی مؤثر یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های کالایی جهان است.

در تحلیلی راهبردی «جفری چیمینو» و «باری پاول» که توسط شورای آتلانتیک منتشر شده، کالبدشکافی دقیقی از پیامدهای ساختاری جنگ ایران و تأثیر بنیادین آن بر رقابت کلان میان واشینگتن و پکن ارائه شده است.