در تحلیل «محاصره نفتی»، یک دوگانه غلط مدام تکرار می‌شود: یا گفته می‌شود اگر تولید نفت ایران متوقف شود، بخش قابل‌توجهی از نفت برای همیشه در زمین حبس می‌شود و عملا از دست می‌رود؛ یا در طرف مقابل ادعا می‌شود هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد و هر زمان اراده کنیم، تولید ظرف مدت کوتاهی به سطح قبلی برمی‌گردد. هردو نگاه، فاصله قابل‌توجهی با واقعیت دارند.

امارات متحده عربی اعلام کرد، از اول ماه می (جمعه) از اوپک و اوپک‌پلاس خارج خواهد شد.

ایران در این معادله صرفاً یک تولیدکننده نفت نیست؛ بلکه یک گره ژئوپلیتیکی در شبکه انتقال انرژی است.

از منظر پکن، این جنگ آزمونی برای نیات درازمدت راهبردی آمریکاست. واشنگتن با حمله به ایران و ونزوئلا (دو شریک کلیدی انرژی چین)، سیاست انهدام شبکه منابع جهانی چین را به صورت هماهنگ دنبال می‌کند.

راهبرد «چمن‌زنی» که ذاتاً تضمین‌کننده تداوم حملات ادواری است، قوی‌ترین انگیزه را برای دستیابی به سلاح هسته‌ای به عنوان آخرین ضامن بازدارندگی به رهبران ایران تقدیم می‌کند.