بحران قیمت انرژی نباید صرفاً با «سرکوب قیمت سوخت» مدیریت شود؛ بلکه باید از آن برای کاهش تقاضا، اصلاح الگوی مصرف و سرعت دادن به جایگزین‌های انرژی استفاده کرد.

بازتعریف راهبردی انرژی پاک از یک تعهد اقلیمی به یک دارایی امنیت انرژی ممکن است یکی از مهم‌ترین میراث‌های بلندمدت بحران جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ باشد. کشورهایی که شاید به دلیل هزینه‌ها سرمایه‌گذاری در انرژی پاک را به تعویق انداخته بودند، اکنون یک منطق امنیتی قوی برای تسریع این روند دارند.

پوند مصر، پزوی فیلیپین، وون کره جنوبی و بات تایلند در صدر فهرست بزرگ‌ترین بازندگان قرار دارند، در حالی که در مقابل، ارزش ارزهای کشورهای صادرکننده بزرگ نفت مانند رئال برزیل، تنگه قزاقستان و نایرای نیجریه با رشد همراه بوده است.

دقیقا همین هرج و مرج کنترل ‌شده، هدف برخی از نخبگان امریکایی است. در تاکتیکی و میان ‌مدت، این امر می ‌تواند مزایای ملموسی به همراه داشته باشد: افزایش قیمت انرژی، در نتیجه تقویت جایگاه صنعت نفت و گاز امریکا و جریان ‌های انرژی که آنها از کشورهای دیگر مانند ونزوئلا کنترل می‌ کنند؛ اختلال در زنجیره‌ های تامین جهانی و کاهش سرعت اقتصاد چین؛ فشار انرژی و اقتصادی در اروپا؛ سرمایه سیاسی داخلی برای دولت فعلی امریکا پیش از انتخابات میان ‌دوره ‌ای.

مشکلات در بخش انرژی در چند سال گذشته به بخش مهمی از برنامه‌ریزی‌های استراتژیک کشورهای آسیای مرکزی تبدیل شده است.

اقتصاددان ها می گویند منطقه یورو احتمالاً شاهد بدترین بحران انرژی بوده است و پیش‌بینی کردند که با ورود منابع جدید انرژی و وفق دادن کشورها، مشاغل و خانواده‌ها با شرایط تازه، وضعیت بهبود خواهد یافت.

بحران انرژی در اروپا، اقتصاد بسیاری از کشورهای اروپایی از جمله آلمان و فرانسه را با چالش‌های اساسی مواجه کرده است.

اتحادیه اروپایی برنامه‌ای را تحت عنوان REPowerEU جهت غلبه بر کمبود انرژی احتمالی رونمایی کرد؛ برنامه‌ای که تمرکز اصلی آن بر کاهش داوطلبانه مصرف‌کنندگان خواهد بود.