میدان نفتی سهراب تکرار یک اشتباه استراتژیک هورالعظیم؟

به گزارش “راهبرد انرژی“،هنوز خاطره تلخ صدور مجوز استخراج نفت برای شرکت های چینی توسط شورای عالی امنیت ملی به دبیری سعید جلیلی در دوره ریاست معجزه هزاره سوم در سال ۸۸ از ذهن خوزستانی ها پاک نشده که اینک صدور مجوز زیست محیطی فعالیت میدان نفتی سهراب باقی مانده هورالعظیم همه مخاطرات را زنده کرد و این تالاب را در معرض مرگ حتمی قرار داده است.
 صدور مجوز توسعه میدان نفتی سهراب در محدوده هورالعظیم، بیش از آنکه خبر یک پروژه اقتصادی باشد، زنگ خطر تکرار تجربه‌ ای است که طی سال‌ های گذشته، هزینه آن را تالاب و مردم خوزستان پرداخته‌ اند. سال‌ها توسعه میادین نفتی آزادگان و یادآوران در حاشیه و محدوده هورالعظیم، با ایجاد جاده‌ های دسترسی، خاکریزها، تأسیسات و تغییر در ساختار طبیعی تالاب همراه بوده است ، پیامد هایی که منتقدان محیط‌ زیستی آن را در کاهش زیست‌ پذیری بخش‌ های بزرگی از هور، آسیب به زیستگاه‌ جانوران نادر و گونه های گیاهی بومی تشدید فشار بر حیات وحش منطقه مؤثر می‌دانند.
اکنون پرسش اساسی این است که چرا باید تجربه میادین آزادگان و یادآوران، به جای درس عبرت، مقدمه‌ای برای توسعه سهراب باشد؟ هورالعظیم فقط چند هکتار آب و نیزار نیست . زیست‌ بوم پیچیده‌ ای است که حیات انواع پرندگان، پستانداران، خزندگان و آبزیان به آن وابسته است. هر تغییر در آب، مسیرهای طبیعی جریان، پوشش گیاهی و زیستگاه‌ ها می‌ تواند زنجیره‌ ای از زیان ها و ضررها را ایجاد کند. خسارت‌ هایی که با هیچ گزارش و وعده‌ ای قابل جبران نیست.
 لیک قربانی فقط حیات وحش نیست. مردم رفیع، گبان و هویزه سال‌هاست زندگی و معیشت خود را با هور گره زده‌ بودند .صید، دامداری، کشاورزی و فعالیت‌ های وابسته به تالاب و حتی بخشی از هنر ، پوشش و فرهنگ عمومی ، بخشی از اقتصاد و زندگی اجتماعی و فرهنگی آنان بوده است. هرچه هور کوچک‌ تر و کم‌ جان‌ تر شود، سفره این مردم نیز کوچک‌ تر می‌شود. اگر نفت ثروت ملی است، چرا سهم برخی از مردمی که بر روی این ثروت زندگی می‌ کنند باید آلودگی، بیکاری و از دست رفتن معیشت باشد؟
بازطراحی پروژه و کاهش سطح مداخله، پاسخ کافی نیست. پرسش اصلی این است که چرا اساساً باید در حساس‌ ترین زیست‌ بوم خوزستان، پروژه‌ ای با ریسک‌ های بلند مدت اجرا شود آن هم پس از مشاهده پیامد های توسعه‌ های نفتی گذشته؟
 میدان نفتی سهراب نباید به آزمایشگاه تازه‌ ای برای آزمون توسعه ناموزون و ایده های مخرب در دل تالاب تبدیل شود. هورالعظیم پیش از آنکه مخزن نفت باشد، خانه انسان‌ ها، حیوانات و یکی از آخرین زیست‌ بوم‌های ارزشمند خوزستان و دوران درخشان تمدن بین النهرین است.
اگر توسعه میدان نفتی سهراب به قیمت نابودی باقی‌ مانده هور تمام شود، نام آن توسعه نیست بلکه انتقال ثروت از نسل‌ های آینده به امروز و گسترش آسیب های زیست‌ محیطی ، تشدید بحران هایی چون ریزگردها، گرمای فوق نرمال و انواع اقسام بیماری ها و در نتیجه نابودی طبیعت خواهد بود.