آمریکا باید با کمک به بازسازی ایران و اجازه وضع عوارض بر کالاهایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند، اعتمادسازی کند.

راه‌حل پیشنهادی، استقرار یک نظام دوگانه است؛ «سیستم رنگ‌بندی سطح هشدار تنش» و «سیستم رتبه‌بندی سطح خصومت کشورها و کشتی‌ها».

اگر نفت ایران برای چین در روز بحران ارزش راهبردی دارد، ایران باید بهای راهبردی آن را بگیرد، نه فقط بهای تخفیف‌خورده بشکه‌ها را.

بحران هرمز برای چین یک آینه تمام‌نما است. در این آینه، پکن نه فقط تاکتیک‌های آمریکا و صبوری ایران را ارزیابی کرد؛ بلکه تصویر آینده خودش را هم دید.

آمریکا توان و تحمل ایران در برابر فشار اقتصادی را دست‌کم گرفته است.

تمرکز روی گزینه‌های جدید، از جمله بمباران ایران برای بازگرداندنش به میز مذاکره، افزایش یافته است. اما این گزینه همان مشکلات قبلی را دارد.

طالبات ایران از چین و روسیه بایستی بسیار بیشتر از وضعیت فعلی باشد.

در بلندمدت، تحریم، کمبود سرمایه‌گذاری و نبود فناوری پیشرفته ظرفیت تولید انرژی ایران را فرسوده خواهد کرد.

سه سناریو برای آینده جنگ ایران وجود دارد. هر سه به یک نتیجه مشترک می‌رسند: بهترین گزینه این است که در ازای پایان محاصره، توافقی برای بازگشایی تنگه هرمز انجام شود. همچنین این سناریوها نشان می‌دهند که آغاز این جنگ از ابتدا تصمیمی اشتباه بوده است.