دولت آقای ترامپ در حال حاضر در حال بحث در مورد ممنوعیت احتمالی صادرات است. اگر چنین ممنوعیتی اعمال شود، قیمت‌های جهانی به سرعت افزایش خواهند یافت. سواحل آمریکا که به واردات متکی هستند، از افزایش قیمت واردات و هرگونه تلافی از سوی سایر صادرکنندگان آسیب خواهند دید. پالایشگاه‌های این کشور که شاهد کاهش حاشیه سود خود هستند، تولید را کاهش خواهند داد.

گوادر در سال ۲۰۲۵، ۸۳۰۰ TEU (معیار استاندارد کشتیرانی) را جابجا کرد، به این معنی که نمی‌تواند با بندر کراچی رقابت کند، چه برسد به جبل علی که در سال ۲۰۲۵، ۱۶.۵ میلیون TEU را جابجا کرد. گوادر می‌تواند همزمان فقط به دو یا سه کشتی خدمات ارائه دهد.

کشورهایی مانند آمریکا، روسیه، نروژ و برخی تولیدکنندگان آفریقایی ممکن است از افزایش قیمت جهانی نفت سود ببرند. در شرایطی که صادرات ایران و کشورهای حوزه خلیج فارس بشدت کاهش یافته، این کشورها می‌توانند سهم بیشتری از بازار جهانی انرژی را به دست آورند.

از فرصتهای مشارکت آمریکا و کشورهای عربی خلیج فارس در زمینه زیرساخت‌های جایگزین، سرمایه‌گذاری در خطوط لوله نفت و گاز و شبکه‌های ریلی از طریق عراق، اردن و سوریه برای اتصال خلیج‌فارس به دریای مدیترانه و دور زدن تنگه هرمز است.

بمباران صنایع پتروشیمی ایران در جریان جنگ اخیر تنها یک حمله نظامی به چند مجتمع صنعتی نیست، بلکه تهدیدی مستقيم عليه اقتصاد کشور محسوب می شود کاهش تولید، افت صادرات کمبود ارز افزایش تورم آسیب به بازار کار و کاهش سرمایه گذاری از مهمترین پیامدهای این بحران هستند.

ترامپ به دنبال طولانی‌کردن بن‌بست و آگاهی به توافقی که قیمت نفت را در سطح مطلوب نگه دارد است.

افزایش بی‌سابقه قیمت نفت و گاز، بیش از ۴۰ کشور را مجبور به اتخاذ تدابیر اضطراری کرده و امنیت انرژی را به اولویت اول دولت‌ها تبدیل نموده است.

آنچه که هنوز در گزارش‌ها مبهم است، دامنه کمک‌های رفع تحریم‌هایی است که ایران در ازای آن‌ها درخواست خواهد کرد. اگر تهران واقعاً در پی یک توافق بزرگ باشد، احتمالاً انتظار دارد که تمام تحریم‌ها—تحریم‌های اولیه و ثانویه ایالات متحده، همچنین اقدامات تحریمی سازمان ملل—لغو شود. ‌

در بلندمدت، تحریم، کمبود سرمایه‌گذاری و نبود فناوری پیشرفته ظرفیت تولید انرژی ایران را فرسوده خواهد کرد.

بر اساس گزارش شورای آتلانتیک چهارسناریو برای پیامدهای ژئوپلیتیکی پساجنگ ایران مطرح است که محور اصلی آن ها میزان شدت درگیری، نقش آفرینی چین و وضعیت ائتلاف های آمریکا است.

راهبرد «چمن‌زنی» که ذاتاً تضمین‌کننده تداوم حملات ادواری است، قوی‌ترین انگیزه را برای دستیابی به سلاح هسته‌ای به عنوان آخرین ضامن بازدارندگی به رهبران ایران تقدیم می‌کند.