نکته‌ی مبهم بزرگ این است که این درگیری چگونه می‌تواند اولویت‌های سرمایه‌گذاری خلیج فارس را در یک یا دو سال آینده تغییر دهد.

منطقه‌ای که از جنگ آسیب دیده، اکنون به دنبال فرصتی برای بازسازی است و برای انجام این کار به پول و منابع مالی نیاز خواهد داشت؛ این دیدگاهی است که بسیاری به آن معتقدند.

روزنامه حریت ترکیه مدعی شد که در سایه خطرات ژئوپلیتیکی مرتبط با تنگه هرمز، پروژه خط لوله نفت بصره-جیحان می‌تواند به یک راه حل استراتژیک برای امنیت انرژی منطقه‎ای تبدیل شود.

در بحبوحهٔ جنگ ایران، چین نقشی پیچیده و دوگانه ایفا کرده است. از یک سو، پکن به واسطهٔ شراکت راهبردی ۲۵ ساله، شریان حیاتی اقتصادی و نظامی تهران باقی مانده (از خرید نفت تحریمی گرفته تا ارسال قطعات پهپادی و حتی تدارک موشک‌های دوش‌پرتاب) و از سوی دیگر، همین چین با میانجی‌گری در آتش‌بس، به دنبال جلوگیری از فروپاشی کامل منطقه‌ای است که بخش عمده‌ای از امنیت انرژی‌اش به آن وابسته است.

در تحلیلی راهبردی «جفری چیمینو» و «باری پاول» که توسط شورای آتلانتیک منتشر شده، کالبدشکافی دقیقی از پیامدهای ساختاری جنگ ایران و تأثیر بنیادین آن بر رقابت کلان میان واشینگتن و پکن ارائه شده است.

در حالی که ترامپ از صلح صحبت می‌کند، به احتمال زیاد در حال زمینه‌سازی برای ضربه مجدد به ایران برای تصرف جزایر سه‌گانه یا خارگ است.

تنگه هراولویت اصلی روشن است: تنگه هرمز باید بازگشایی شود، اما نه با شرایط ایران

در مورد تهدید/تصمیم ترامپ برای اعمال محاصره دریایی علیه ایران، من خیلی به قضیه مشکوکم.

شکست مذاکرات اسلام‌آباد در سحرگاه امروز، آن هم در شرایطی که خوش‌بینی‌های اولیه‌ای ایجاد شده بود، جامعه‌ی ایران را با بیم‌ها و امیدهای تازه‌ای روبرو کرده است. با توجه به اینکه زیاده‌خواهی واشینگتن و فشار تل‌آویو مانع از توافق شد، سه پرسش کلیدی طرح می‌شود که باید به آن‌ها پاسخ داد.