کوتاه‌تر شدن فاصله زمانی میان جهش‌های ارزی در اقتصاد ایران را نمی‌توان صرفاً به نوسانات مقطعی بازار نسبت داد. این روند، حاصل انباشت مجموعه‌ای از ناترازی‌های اقتصادی و تقویت یک چرخه بازخوردی است که هر شوک جدید، زمینه شوک بعدی را سریع‌تر فراهم می‌کند.

در فضای سیاسی آمریکا، همواره این پرسش مطرح است که آیا فشارهای سیاسی و رسانه‌ای بر دونالد ترامپ می‌تواند او را به سمت یک درگیری تازه با ایران سوق دهد یا برعکس، هزینه‌های چنین جنگی او را از ورود به آن بازمی‌دارد؟

ایران ظرفیت‌های قابل‌توجهی در انرژی، پتروشیمی، صنایع شیمیایی، معدن، کشاورزی و خدمات دارد. چالش اصلی فقط تولید این محصولات نیست؛ چگونگی رساندن آنها به بازارهای جهانی با هزینه، ریسک و محدودیت کمتر است.

جنگ می‌تواند در بازار انرژی نوعی بازندگان و برندگان اقتصادی ایجاد کند؛ حتی اگر هیچ‌یک از این بازیگران مستقیماً در میدان جنگ حضور نداشته باشند.

ماجرای تراستی‌ها را نباید صرفاً در چارچوب چند پرونده مالی یا چند میلیارد دلار بدهی دید. مسئله بزرگ‌تر، ساختار حکمرانی فروش نفت در شرایط تحریم است.

برای تولیدکنندگان ایرانی، میزان بهره‌برداری از فرصت بازار جهانی اوره بیش از هر چیز به حفظ ظرفیت تولید، امکان عرضه رقابتی و دسترسی ایمن و اقتصادی به مسیرهای صادراتی وابسته بود.

عبور برنت از مرز ۱۰۰ دلار را نباید صرفاً یک اتفاق قیمتی دانست. این اتفاق نشانه‌ای از بازگشت ریسک ژئوپلیتیک به قلب بازار جهانی نفت است؛

اگر آمریکا در یک سازوکار اقتصادی جدید با ایران در هرمز منافع مستقیم مالی داشته باشد، انگیزه واشنگتن برای حفظ توافق تنها به امنیت انرژی محدود نخواهد بود.