این استان جنوبی بیش از 80 درصد نفت عراق را تولید می‌کند و همین مساله هر گام به سوی استقلال نسبی آن را به عامل نگرانی جدی برای بغداد تبدیل می‌سازد. دولت فدرال نگران است که تبدیل بصره به اقلیم، کنترل آن بر مهم‌ترین منبع مالی کشور را کاهش دهد، آن هم در شرایطی که اساسا با اقلیم کردستان بر سر درآمدهای نفتی و گذرگاه‌های مرزی با منازعات مزمن روبه‌رو است. 

لایحه بودجه ۱۴۰۵ را می‌توان نقطه عطفی در حکمرانی انرژی ایران دانست؛ نه به این معنا که تمام مسائل را حل کرده، بلکه از آن جهت که برای نخستین‌بار، واقعیت محدودیت انرژی و منابع مالی را به رسمیت شناخته است.

ژئوپلیتیک بزرگ‌ترین عامل غیرقابل پیش‌بینی برای بازارهای نفت در سال ۲۰۲۶ است، با سه تولیدکننده بزرگ جهان – روسیه، ایران و ونزوئلا، که روی هم رفته ۱۷٪ از عرضه جهانی نفت خام را تشکیل می‌دهند – که در ۱۲ ماه آینده با تشدید یا تسهیل تحریم‌ها مواجه خواهند شد.

اگر تهران به جای اصلاحات بنیادی به راه‌حل‌های فنی و انتقالی تکیه کند، هزینه‌های زیست‌محیطی، مالی و اجتماعی بدتر خواهد شد و تنش‌های داخلی و فرامرزی (با عراق و افغانستان بر سر حوضه‌های مشترک) تشدید می‌شود.

طبق برنامه ۲۰ ساله، قرار بود ایران در مقطع فعلی به ۲۰۰ میلیارد دلار صادرات غیرنفتی برسد که ۸۰ درصد آن از محل صادرات غیرنفتی تأمین شود؛ اما آمارهای رسمی نشان می‌دهد تمام صادرات غیرنفتی کشور امروز در بهترین حالت بین ۴۵ تا ۵۰ میلیارد دلار در نوسان است.

وقفه‌های طولانی‌مدت تولید در ونزوئلا احتمالاً قیمت نفت و تولیدات نفتی، به ویژه گازوئیل، را بالا خواهد برد. ترکیب نفت خام سنگین-ترش ونزوئلا برای تولید گازوئیل بسیار مناسب است.

سفر بن‌سلمان به آمریکا پیام واضحی به همراه دارد: خاورمیانه وارد عصر تازه‌ای از توازن و همکاری شده است. در این عصر، عربستان تنها یک بازیگر نیست؛ بلکه پایه اصلی نظم جدید منطقه است.

یک تحلیلگر مسائل بین‌الملل گفت: ما با قطع ارتباط با غرب خود را در مقابل چین و روسیه خلع سلاح کرده‌ایم و از سوی دیگر از ظرفیت‌های بالقوه و شناسایی مواردی که باعث می‌شود در همین شرایط هم روابط بهتری داشت، کوتاهی می‌کنیم.

دولت‌های عربی خلیج فارس به مرحله‌ای تازه از خوداتکایی رسیده‌اند؛ آنان نه می‌خواهند کاملاً به واشنگتن متکی باشند و نه قصد دارند در محور شرق ادغام شوند. بلکه با بهره‌گیری از ثروت انرژی، سرمایه‌گذاری‌های فرامرزی و نفوذ رسانه‌ای، در پی بازتعریف نقش خویش به‌عنوان مدیران نظم نوین خاورمیانه‌اند. قطر با دیپلماسی میانجی‌گرانه در پرونده‌های غزه و افغانستان، امارات با نفوذ اقتصادی در آفریقا و شاخ عربی، و عربستان با اصلاحات اقتصادی و نقش در بازار انرژی، هر یک بخشی از این راهبرد منطقه‌ای را نمایندگی می‌کنند.

قزاقستان در بزرگترین میدان خود، کاشاقان، با شرکت ‌های توتال انرژی فرانسه، انی ایتالیا و شل بریتانیا همکاری می ‌کند که انتظار می ‌رود، هر یک از آنها تا سال ۲۰۳۰، ۵ میلیارد دلار درآمد داشته باشند. دومین میدان بزرگ قزاقستان، تنگیز، به طور مشترک با شرکت آمریکایی شورون که قصد دارد، طی پنج سال آینده ۲۸ میلیارد دلار از آن درآمد کسب کند و اگزان موبیل که هدف ۱۴ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۰ را تعیین کرده است، در حال توسعه می باشد.