ازار نفت امروز نسبت به گذشته مسیرهای بیشتری برای عبور از بحران دارد، اما در عین حال حاشیه امنیت آن برای تحمل یک شوک بزرگ دیگر کمتر شده است.

پیامدهای بحران تنگه هرمز دیگر محدود به خلیج فارس نیست و اثرات آن به بازار جهانی کشتیرانی سرایت کرده است.

اهمیت خلیج فارس فقط به صادرات نفت و گاز محدود نیست. این منطقه طی دهه‌های گذشته به یکی از مراکز مهم تجارت جهانی تبدیل شده و همین وابستگی گسترده، آن را به نقطه‌ای حساس برای اقتصاد بین‌المللی تبدیل کرده است.

عبور برنت از مرز ۱۰۰ دلار را نباید صرفاً یک اتفاق قیمتی دانست. این اتفاق نشانه‌ای از بازگشت ریسک ژئوپلیتیک به قلب بازار جهانی نفت است؛

مالکان کشتی که برای عبور از تنگه هرمز به ایران پول پرداخت کنند، طبق یک بند نمونه که برای بازار بانفوذ لویدز Lloyd’s تنظیم شده است، پوشش بیمه‌ای کشتی‌های خود را از دست خواهند داد.

بازارهای انرژی منتظر پایان جنگ‌ها نمی‌مانند تا قیمت‌ها را دوباره محاسبه کنند. آن‌ها همان لحظه‌ای که انتظارات تغییر می‌کند، حتی به‌صورت جزئی، حتی بدون تأیید رسمی، قیمت‌ها را تعدیل می‌کنند.

کارشناسان این احتمال را هم می دهند که ممکن است برخی از کشورها بدون استانداردهای گزارش‌دهی بین‌المللی شفاف عمل نکنند و برای پائین نگه داشتن بهای نفت خام در بازار بشکه‌های نفت خام ذخیره شده را به‌طور پنهان دربازار عرضه کنند. چین بزرگترین مظنون در این رابطه می باشد.

آژانس بین‌المللی انرژی در گزارش سرمایه‌گذاری انرژی جهانی ۲۰۲۶ خود اعلام کرد هزینه بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده می‌تواند «جریان سرمایه خروجی را کاهش دهد؛ جریانی که به منبع رو به رشد تأمین مالی برای پروژه‌های زیرساختی و انرژی در مناطق دیگر تبدیل شده است».

از فرصتهای مشارکت آمریکا و کشورهای عربی خلیج فارس در زمینه زیرساخت‌های جایگزین، سرمایه‌گذاری در خطوط لوله نفت و گاز و شبکه‌های ریلی از طریق عراق، اردن و سوریه برای اتصال خلیج‌فارس به دریای مدیترانه و دور زدن تنگه هرمز است.

«پالتیکو» روز جمعه در گزارشی نوشت که گسترش حملات به زیرساخت‌های انرژی در خاورمیانه شکافی میان کاخ سفید و متحدانش در خلیج فارس ایجاد کرده و در عین حال نگرانی‌ها درباره رکود جهانی را افزایش داده است.

دولت‌های عربی خلیج فارس به مرحله‌ای تازه از خوداتکایی رسیده‌اند؛ آنان نه می‌خواهند کاملاً به واشنگتن متکی باشند و نه قصد دارند در محور شرق ادغام شوند. بلکه با بهره‌گیری از ثروت انرژی، سرمایه‌گذاری‌های فرامرزی و نفوذ رسانه‌ای، در پی بازتعریف نقش خویش به‌عنوان مدیران نظم نوین خاورمیانه‌اند. قطر با دیپلماسی میانجی‌گرانه در پرونده‌های غزه و افغانستان، امارات با نفوذ اقتصادی در آفریقا و شاخ عربی، و عربستان با اصلاحات اقتصادی و نقش در بازار انرژی، هر یک بخشی از این راهبرد منطقه‌ای را نمایندگی می‌کنند.