به گزارش “راهبرد انرژی“،خلاصه مقاله | ThinkChina:
۱- هیچ تصمیمگیرنده واحدی وجود ندارد: جنگ ایران دیگر فقط یک درگیری خاورمیانهای نیست. پایان آن توسط یک طرف مشخص نمیشود، بلکه توسط منافع متضاد سه قدرت بزرگ خارجی یعنی آمریکا، چین و روسیه، همراه با دستورکارهای منطقهای ایران و اسرائیل تعیین خواهد شد.
۲- اهداف متفاوت قدرتهای بزرگ: آمریکا به دنبال خروج سریعی است که بتواند آن را به عنوان یک پیروزی معرفی کند؛ چین خواهان ثبات سریع برای محافظت از تجارت و جریان انرژی است؛ در حالی که روسیه ترجیح میدهد جنگ بهطور کنترلشده طولانی شود تا قیمت انرژی بالا بماند و توجه غرب از اوکراین منحرف شود.
۳- تقابل خواستههای منطقهای: ایران آتشبس ساده بدون تضمینهای بلندمدت در برابر حملات آینده را نمیپذیرد، در حالی که اسرائیل میخواهد تا دستیابی به اهداف راهبردی خود به جنگ ادامه دهد. این شکاف عمیق، راه را برای پایان روشن درگیری مسدود کرده است.
۴- محتملترین سناریو – خروج محدود به رهبری آمریکا: محتملترین نتیجه، پیروزی قاطع نیست، بلکه نوعی «توقف مسلحانه» آشفته به رهبری آمریکاست. واشنگتن موفقیت را به شکلی محدود تعریف میکند تا بتواند عقبنشینی کند، اسرائیل را تحت فشار برای توقف موقت قرار میدهد و از چین و کشورهای منطقه برای پوشش دیپلماتیک یک آتشبس عملی استفاده میکند.
۵- خطر تشدید بیشتر: اگر بازیگران اصلی نتوانند بر سر حداقل شرایط خود مصالحه کنند، جنگ یا به مرحله خطرناک تمدید مدیریتشده (با فرصت بیشتر به اسرائیل برای حمله) کشیده میشود، یا تشدید میگردد و در نهایت نظم گستردهتر سیاست قدرتهای بزرگ را بازآرایی میکند.