به گزارش “راهبرد انرژی“،واشنگتن تلاش نمود، متنی را به تصویب برساند که در بند چهارم آن بر ضرورت «عبور آزاد، امن و قابل پیشبینی» از تنگه هرمز تأکید شده بود. همه اعضای حاضر با متن موافقت کردند، جز چین.
پکن با چهار بند، یعنی بندهای ۴، ۱۰، ۱۱ و ۱۳ مخالفت کرد و همین مخالفت کافی بود تا سند پایانی دیگر «بیانیه مشترک گروه بیست» نباشد و تنها با عنوان «بیانیه رئیس نشست» منتشر شود. وزارت خزانهداری آمریکا نیز مخالفت چین را آشکارا در پاورقی متن رسمی ثبت کرد.
این تفاوت صرفاً حقوقی یا تشریفاتی نیست. در سازوکار گروه بیست، اجماع اهمیت سیاسی دارد. اگر چین بند چهارم را میپذیرفت، آمریکا میتوانست ادعا کند که بزرگترین اقتصادهای جهان، از غرب تا شرق، در مسئله هرمز به موضع مشترکی رسیدهاند.
از سوی دیگر عدم ملاقات رسمی رییس جمهور چین با رییس جمهور ایران در اجلاس بیشکک اعلام نارضایتی از عدم کشتیرانی آزاد در تنگه هرمز بود که چینی ها در مقاطع مختلف خواستار آن شده بودند.
آیا سیاست مداران ایران مابین این دو «نه» چین را فهم می کنند؟!
