پایان وابستگی نظام مالی بین المللی به فقط یک ارز به ویژه در مساله انرژی است که همان دلار می باشد.

دولت مصر پس از تصمیماتی که شامل کاهش یارانه نان، لغو یارانه برق و فرآورده‌های نفتی و لغو کوپن ارزاق و جایگزینی آن‌ها با حمایت نقدی شد، به سمت خشنودسازی فقرا از طریق افزایش کمک‌های مالی حرکت کرد.

میزان مبادلات تجاری میان چین و کشورهای عربی از ۳۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۴ به ۳۹۸.۱ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۳ رسیده است و این امر چین را به نخستین شریک تجاری کشورهای منطقه تبدیل کرده است.

صندوق سرمایه گذاری عمومی که صندوق ثروت ملی است، پس از تضعیف برخی «پروژه های بزرگ» به علت افزایش هزینه‌ها قصد دارد تمرکز خود را روی سرمایه گذاری‌هایی که شانس موفقیت زیادی دارند، افزایش دهد.

عربستان سعودی نمی‌تواند ظرفیت تولیدی خود را از 12 میلیون بشکه در روز به ۱۳ میلیون افزایش دهد؛ زیرا حتی ظرفیت 12 میلیون بشکه در روز را نداشته و ندارد.

زیرساخت خطوط لولۀ آسیای مرکزی به مسیرهای شمالی (روسیه)، جنوبی (ایران) و شرقی (چینی) تقسیم می‌شود.

در سال 2023، اتحادیۀ اروپا (EU) به تعامل استراتژیک خود با آسیای مرکزی ادامه داد و بر همکاری در حوزۀ انرژی برای تنوع بخشیدن به منابع انرژی خود و به حداقل رساندن اتکا به تأمین‌کنندگان بزرگ مانند روسیه متمرکز بود.

اهمیت هوش مصنوعی به علت کاربردهای متعدد آن در صنایع انرژی، در حال افزایش است و این فناوری به تحلیل گزارش های زمین شناسی و کشف منابع گاز و نفت کمک می کند.

اهمیت راهبردی گاز آذربایجان در نقش آن به عنوان یک جایگزین (گاهی تنها جایگزین) برای گاز روسیه قرار دارد که کرملین از آن به عنوان سلاح استفاده کرده است.

تحریم های پیشنهادی در قانون جدید، تقریبا نسخه ای از تحریم های قدیمی است که عمدتا بر ممنوعیت خدمات رسانی به نفتکش های حامل نفت ایران در بنادر آمریکا متمرکز است و در ثانی، ایران با همکاری چین تحریم ها را به شکل های مختلف دور می زند. از این رو آمریکا نمی تواند صادرات نفت ایران را حتی با تشدید تحریم ها متوقف کند.

یک جنگ تمام عیار بین اسرائیل و ایران می تواند باعث جهش قیمت بسیار بیشتر – تا 150 دلار در هر بشکه شود. تحلیلگران بانک آمریکا نیز به نوبه خود رقم شوک را 190 دلار می نامند. سناریوی دیگر آنها (محافظه کارانه) جهش قیمت ها را 30-40 دلار، یعنی تقریباً به 120-130 دلار، فراهم می کند.