جنگ خاورمیانه و بسته ماندن تنگه هرمز می تواند منجر به بحران غذایی در جهان شود.

بررسی‌ها نشان می‌دهد همان‌گونه که آغاز این جنگ برای بسیاری از ناظران ناگهانی بود، پایان آن نیز ممکن است به شکلی غیرمنتظره رقم بخورد.

به عقیده فارن افرز ایران با «تشدید افقی» جنگ معادلات را به هم ریخت و اکنون طولانی شدن آن به نفع واشنگتن نیست.

هدف اصلی، بازگرداندن ایران به عصر حجر است.

دقیقا همین هرج و مرج کنترل ‌شده، هدف برخی از نخبگان امریکایی است. در تاکتیکی و میان ‌مدت، این امر می ‌تواند مزایای ملموسی به همراه داشته باشد: افزایش قیمت انرژی، در نتیجه تقویت جایگاه صنعت نفت و گاز امریکا و جریان ‌های انرژی که آنها از کشورهای دیگر مانند ونزوئلا کنترل می‌ کنند؛ اختلال در زنجیره‌ های تامین جهانی و کاهش سرعت اقتصاد چین؛ فشار انرژی و اقتصادی در اروپا؛ سرمایه سیاسی داخلی برای دولت فعلی امریکا پیش از انتخابات میان ‌دوره ‌ای.

هداف بعدی می‌ تواند شامل پالایشگاه‌ های نفت در بندرعباس، تهران، آبادان و اصفهان باشد. حمله به پالایشگاه‌ ها برای خفه کردن اقتصاد ایران ضروری خواهد بود.

روسیه‌ قوی، مانند ایران قوی، متأسفانه به معنای درگیری است و درگیری بین‌المللی، متأسفانه به معنای آمدن آمریکا به کمک است.

اگر تهران به جای اصلاحات بنیادی به راه‌حل‌های فنی و انتقالی تکیه کند، هزینه‌های زیست‌محیطی، مالی و اجتماعی بدتر خواهد شد و تنش‌های داخلی و فرامرزی (با عراق و افغانستان بر سر حوضه‌های مشترک) تشدید می‌شود.

یک تحلیلگر مسائل بین‌الملل گفت: ما با قطع ارتباط با غرب خود را در مقابل چین و روسیه خلع سلاح کرده‌ایم و از سوی دیگر از ظرفیت‌های بالقوه و شناسایی مواردی که باعث می‌شود در همین شرایط هم روابط بهتری داشت، کوتاهی می‌کنیم.

قزاقستان در بزرگترین میدان خود، کاشاقان، با شرکت ‌های توتال انرژی فرانسه، انی ایتالیا و شل بریتانیا همکاری می ‌کند که انتظار می ‌رود، هر یک از آنها تا سال ۲۰۳۰، ۵ میلیارد دلار درآمد داشته باشند. دومین میدان بزرگ قزاقستان، تنگیز، به طور مشترک با شرکت آمریکایی شورون که قصد دارد، طی پنج سال آینده ۲۸ میلیارد دلار از آن درآمد کسب کند و اگزان موبیل که هدف ۱۴ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۰ را تعیین کرده است، در حال توسعه می باشد.