حفظ موقعیت ایران در تنگه هرمز تنها با شعار و تقابل ممکن نیست، بلکه مستلزم ایجاد موازنه‌ای هوشمند میان قدرت بازدارندگی و تعامل سیاسی است. اگر این فرصت نیز مانند بسیاری از ظرفیت‌های پیشین از دست برود، ایران ممکن است آخرین اهرم مؤثر ژئوپلیتیکی خود را نیز تضعیف‌شده ببیند

Foreign Policy در تحلیلی اخیر، جنگ ایران را به‌مثابه‌ی «زلزله ژئوپلیتیک» توصیف می‌کند؛ رخدادی که نه‌تنها موازنه قدرت در خاورمیانه [غرب آسیا] بلکه معماری امنیتی جهانی را نیز دچار دگرگونی می‌سازد.

بر اساس گزارش شورای آتلانتیک چهارسناریو برای پیامدهای ژئوپلیتیکی پساجنگ ایران مطرح است که محور اصلی آن ها میزان شدت درگیری، نقش آفرینی چین و وضعیت ائتلاف های آمریکا است.

ایران در این معادله صرفاً یک تولیدکننده نفت نیست؛ بلکه یک گره ژئوپلیتیکی در شبکه انتقال انرژی است.

ژئوپلیتیک بزرگ‌ترین عامل غیرقابل پیش‌بینی برای بازارهای نفت در سال ۲۰۲۶ است، با سه تولیدکننده بزرگ جهان – روسیه، ایران و ونزوئلا، که روی هم رفته ۱۷٪ از عرضه جهانی نفت خام را تشکیل می‌دهند – که در ۱۲ ماه آینده با تشدید یا تسهیل تحریم‌ها مواجه خواهند شد.

ابعاد عمل‌گرایانۀ این ایده به حدی اثرگذار بود که با هر نامی این پروژه قابلیت توسعه داشت و با سرعت زیادی مراحل پیشرفت را فراتر از مذاکرات سیاسی طی کرد. این اتحادیه تقریباً از سال 2023 به طور رسمی آغاز شد و شاهد توسعۀ ابعاد آن در سال جدید خواهیم بود.