واضح‌ترین ضربه به صنعت نفت و گاز وارد شده است که تقریباً یک چهارم تولید ناخالص داخلی منطقه و بیشتر درآمد صادراتی آن را تشکیل می‌دهد.

آمریکا و اسرائیل تصور می کردند و شاید هنوز می کنند، که اگر رژیم دست نشانده آنها در امارات متحده عربی از اوپک خارج شود، بهای نفت در بازار های بین المللی کاهش پیدا می کند.

تخریب کنترل‌شده صادرات انرژی خاورمیانه به آسیا نیز زمان خواهد برد

خروج امارات از اوپک را باید نه به‌عنوان یک گسست ساده، بلکه به‌مثابه یک کنش ژئواکونومیک آگاهانه در راستای بازتعریف موقعیت این کشور در ساختار قدرت منطقه‌ای و جهانی تحلیل کرد.

امارات متحده عربی اعلام کرد، از اول ماه می (جمعه) از اوپک و اوپک‌پلاس خارج خواهد شد.

ابوظبی و ریاض با راه‌اندازی وزارت هوش مصنوعی، دانشگاه‌های تخصصی و صندوق‌های سرمایه‌گذاری، به‌دنبال رهایی از اقتصاد نفت‌محور هستند.

در حال حاضر هیچ نشانه قطعی مبنی بر قصد امارات برای قطع کامل همکاری با ایران وجود ندارد. تجارت غیرنفتی دو کشور همچنان قوی است و حتی در برخی بخش‌ها رو به گسترش است.با این حال، اگر چنین تصمیمی در آینده عملی شود، صنعت پتروشیمی ایران با افزایش هزینه‌ها، کاهش حجم صادرات و فشار بیشتر بر سیستم مالی مواجه خواهد شد.

این قرارداد در صورتی که قربانی وزن کشی سیاسی داخلی نمی شد می توانست تاکنون دهها میلیارد دلار برای کشور ارزآوری داشته باشد و با تقویت قدرت ملی کشور و وابستگی متقابل موضع امارات را در خصوص جزایر سه گانه ایرانی تعدیل نماید.

امارات دومین تامین کننده نفت ژاپن است و علاوه بر آن، منبع مهمی برای تجهیز این کشور به گاز طبیعی و آلومینیوم به شمار می‌رود.

امارات قصد دارد تا سال ۲۰۵۰، ۴۴ درصد از کل تامین انرژی خود را از ناحیه انرژی‌های تجدیدپذیر تامین کند و سرمایه‌گذاری ۱۶۳ میلیارد دلاری نیز در نظر گرفته‌است.