برای دولت دونالد ترامپ، نزدیک‌شدن قیمت نفت به ۱۲۰ دلار در هر بشکه تنها یک مسئله در بازارهای جهانی نیست؛ بلکه تهدیدی اقتصادی و سیاسی است. افزایش هزینه بنزین و گازوئیل می‌تواند فشار بر خانوارها و صنایع آمریکایی را افزایش دهد و در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، به مسئله‌ای حساس برای دولت تبدیل شود.

اگر اقدام انجام‌شده بر مبنای ملاحظات امنیتی و در چارچوب مقررات بوده است، باید امکان روشن شدن دلایل آن برای مراجع ذی‌صلاح فراهم شود. اگر هم بررسی‌ها از تصمیم‌گیری خلاف مقررات، قصور یا ورود خسارت قابل اثبات حکایت کند، مسئولیت هر شخص باید بر اساس نقش و میزان دخالت او و مطابق قانون تعیین شود.

برای مصرف‌کنندگان آمریکایی، معیار نهایی نه تعداد پیام‌های منتشرشده از سوی کاخ سفید، بلکه تغییر پایدار هزینه سوخت و معیشت است. برای بازار جهانی انرژی نیز مهم‌ترین عامل، کاهش نااطمینانی و حفظ جریان امن و قابل پیش‌بینی نفت و فرآورده‌های نفتی خواهد بود.

در فضای سیاسی آمریکا، همواره این پرسش مطرح است که آیا فشارهای سیاسی و رسانه‌ای بر دونالد ترامپ می‌تواند او را به سمت یک درگیری تازه با ایران سوق دهد یا برعکس، هزینه‌های چنین جنگی او را از ورود به آن بازمی‌دارد؟

آنچه در ابتدا به‌عنوان جنگی با هدف دستیابی سریع به یک نتیجه سیاسی و نظامی تصور می‌شد، اکنون در برخی ارزیابی‌ها به سناریوی یک درگیری طولانی‌مدت تبدیل شده است؛ سناریویی که در صورت تحقق، نه‌تنها ایران و آمریکا، بلکه امنیت منطقه و مسیرهای تجارت جهانی انرژی را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.

وقتی به بازگشت چهره‌هایی مثل ترامپ در سیاست آمریکا نگاه می‌شود، بیش از آنکه با یک «فرد» روبه‌رو باشم، با یک «کارکرد» در ساختار قدرت مواجه می‌شویم.

ترامپ به دنبال طولانی‌کردن بن‌بست و آگاهی به توافقی که قیمت نفت را در سطح مطلوب نگه دارد است.

تلاش برای باز کردن اجباری تنگه با استفاده از ناوشکن‌های «آرلی برک»، خطر بالای یک فاجعه را به همراه خواهد داشت. حتی اگر این حرکت با انواع پهپادهای مسلح و هواپیماهای شناسایی همراه باشد، ریسک‌ها همچنان عظیم باقی می‌مانند.