جنگ ممکن است خسارت‌ها را تشدید کند و منابع مالی لازم برای اصلاحات را محدود سازد؛ تغییرات اقلیمی نیز فشار بر منابع آب را افزایش می‌دهد. با این حال، آینده امنیت آبی ایران صرفاً به میزان بارندگی یا پایان درگیری‌ها وابسته نیست. کیفیت تصمیم‌های مدیریتی، نحوه تخصیص منابع، کنترل برداشت و میزان سرمایه‌گذاری در سازگاری با اقلیم جدید نیز تعیین‌کننده‌ هستند.

یک کارشناس آب معتقد است که با وجود خشکسالی‌های مکرر و هشدارهای جدی، مقابله با تنش‌آبی هنوز آن‌طور که باید در اولویت قرار نگرفته است.

اگر تهران به جای اصلاحات بنیادی به راه‌حل‌های فنی و انتقالی تکیه کند، هزینه‌های زیست‌محیطی، مالی و اجتماعی بدتر خواهد شد و تنش‌های داخلی و فرامرزی (با عراق و افغانستان بر سر حوضه‌های مشترک) تشدید می‌شود.

جایی که آب‌های زیرزمینی ناپدید شوند، زمین نشست می‌کند. این مورد در برخی از نقاط تهران نیز صدق می‌کند. برنامه‌های حکومت برای انتقال پایتخت جدید نیستند؛ مطالعات رسمی در این باره سال‌ها پیش انجام شده است. دلیلی که اغلب ذکر می‌شود، ترس از وقوع زلزله‌ای بزرگ در منطقه است.

در دوره ده ساله تنها ۳ درصد از کل مساحت کشور وضعیت نرمال و تنها 0.3 درصد شاهد ترسالی بوده است.