به گزارش “راهبرد انرژی“، به گفته تحلیلگران، بسته شدن همزمان تنگههای هرمز و بابالمندب، میلیونها دلار به هزینه هر سفر دریایی از مسیر خاورمیانه اضافه کرده است.
برای برخی کشتیها، هزینه اضافی یک سفر واحد میتواند بیش از ۴ میلیون دلار شود، زمانی که مالکان مسیرهای انحرافی، افزایش حق بیمههای ریسک جنگ، هزینههای تأمین مالی، ازدحام بنادر و هزینههای اضافی (دموراژ) و همچنین تأثیر تجاری ناشی از تأخیر یا بیکار ماندن کشتیها را در نظر میگیرند.
پیش از آغاز جنگ ایران، روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت خام و فرآوردههای نفتی از تنگه هرمز عبور میکرد. پس از آنکه تهران عملاً این گلوگاه را بست، این جریان به حد ناچیزی کاهش یافت.
عربستان سعودی در پاسخ، بخش عمده صادرات خود را با استفاده از خط لوله شرق–غرب به ینبوع، به سمت دریای سرخ منحرف کرد. این مسیر جایگزین در ماه ژوئیه زمانی تهدید شد که شبهنظامیان حوثی محاصره دریایی در دروازه جنوبی دریای سرخ، بابالمندب، اعلام کردند.
کشتیهایی که به دنبال پرهیز از عبور از بابالمندب هستند، میتوانند به مسیر خود در شمال دریای سرخ و کانال سوئز ادامه داده و سپس دور دماغه امیدنیک در جنوب آفریقا حرکت کنند.
به گفته نیل کویلیام، متخصص پژوهشهای سیاسی در اندیشکده بریتانیایی چتم هاوس «سفر معمول از ینبع به تایوان از طریق بابالمندب حدود ۱۹ روز طول میکشد. حرکت به سمت شمال از طریق سوئز و سپس دور زدن دماغه امیدنیک میتواند تقریباً یک ماه به آن اضافه کند»،.
سیریل ویدرشوون، مشاور ارشد در بلو واترز استراتژی گفت: «هزینههای مالی سرسامآور است»، «هزینههای اضافی مستقیم هر سفر، عمدتاً به دلیل سوخت اضافی و زمان بیشتر کشتی به حدود ۱ میلیون دلار برای هر انحراف نفتکش رسیده است،. «در سال ۲۰۲۶، با توجه به شرایط فعلی بازار نفتکشها، این رقم بسیار بالاتر خواهد بود.»
پیش از محاصره توسط حوثیهای مورد حمایت ایران، بابالمندب حدود ۵.۴ میلیون بشکه در روز نفت را جابهجا میکرد.
بخشی از این حجم، نفت خلیج فارس بود که پیشتر از هرمز عبور کرده بود یا نفت خام سعودی که از مسیر داخل این پادشاهی دوباره هدایت شده بود.
با اینحال، به گفته تحلیلگران بسته ماندن طولانیمدت هر دو گلوگاه همچنان میتواند حدود ۲۰ میلیون بشکه در روز را در معرض ریسک مستقیم لجستیکی قرار دهد.
