تحلیل‌گرانی که وضعیت تنگه هرمز را دنبال می‌کنند، سه مسیر محتمل را شناسایی کرده‌اند که هر یک پیامدهای متفاوتی برای بازار دارند

در بُعد سیاسی، نزدیکی انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا و تداوم قیمت بنزین خرده‌فروشی در نزدیکی ۴ دلار به ازای هر گالن، ساختار انگیزشی داخلی‌ ایجاد می‌کند که ممکن است در نهایت واشنگتن را به‌سوی درگیرشدن دوباره سوق دهد، حتی اگر موضع اعلام‌شده، عدم مداخله باشد.

تحلیلگران هشدار داده‌اند که جزئیات محدود توافق و عدم قطعیت در اجرای آن، بازارهای انرژی را در معرض بازگشت‌های سریع قرار می‌دهد. شکست در تصویب توافق می‌تواند قیمت نفت برنت را ظرف چند دوره دوباره به بالای ۹۰ دلار در هر بشکه برساند و روند کاهش ریسک را به سرعت معکوس کند.

محدودیت‌های صادراتی باعث کاهش حاشیه سود پالایشگاه‌های داخلی، کاهش انگیزه برای افزایش تولید و در نهایت کاهش همان عرضه‌ای می‌شد که ادعا می‌کردند می‌خواهند از آن محافظت کنند.

بازتعریف راهبردی انرژی پاک از یک تعهد اقلیمی به یک دارایی امنیت انرژی ممکن است یکی از مهم‌ترین میراث‌های بلندمدت بحران جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ باشد. کشورهایی که شاید به دلیل هزینه‌ها سرمایه‌گذاری در انرژی پاک را به تعویق انداخته بودند، اکنون یک منطق امنیتی قوی برای تسریع این روند دارند.

تجاوز ترکیبی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، علاوه بر جنایت جنگی آشکار، سه خطای راهبردی بزرگ را نمایان کرد. پایان توهم «شکست‌پذیری ایران» و ضرورت پیگیری حقوقی این پرونده در مراجع بین‌المللی، دو پیام اصلی این تحول هستند. شهدای میناب و دیگر شهرها، ضامن بیداری وجدان جهانی و بازدارندگی پایدار خواهند بود.

دولت آقای ترامپ در حال حاضر در حال بحث در مورد ممنوعیت احتمالی صادرات است. اگر چنین ممنوعیتی اعمال شود، قیمت‌های جهانی به سرعت افزایش خواهند یافت. سواحل آمریکا که به واردات متکی هستند، از افزایش قیمت واردات و هرگونه تلافی از سوی سایر صادرکنندگان آسیب خواهند دید. پالایشگاه‌های این کشور که شاهد کاهش حاشیه سود خود هستند، تولید را کاهش خواهند داد.

بزرگ‌ترین برنده این شوک نفتی، ایالات متحده است؛ کشوری که به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت و گاز جهان، نه‌تنها ضربه اقتصادی جنگ آغازشده توسط خود و اسرائیل را مهار کرده، بلکه با تزریق روزانه میلیون‌ها بشکه نفت و سوخت به بازار، درآمدهای بادآورده‌ای بالغ بر ۵۰ میلیارد دلار به دست آورده است.

حفظ موقعیت ایران در تنگه هرمز تنها با شعار و تقابل ممکن نیست، بلکه مستلزم ایجاد موازنه‌ای هوشمند میان قدرت بازدارندگی و تعامل سیاسی است. اگر این فرصت نیز مانند بسیاری از ظرفیت‌های پیشین از دست برود، ایران ممکن است آخرین اهرم مؤثر ژئوپلیتیکی خود را نیز تضعیف‌شده ببیند