اکنون که داده‌های واقعی بازار در اختیار ماست، زمان آن رسیده است که تمام سیاست‌های مرتبط با هرمز، تحریم، مذاکره، صادرات نفت و امنیت انرژی ایران نه بر اساس شعارهای رسانه‌ای، بلکه بر اساس هزینه ـ فایده، داده‌های بازار و نتایج قابل اندازه‌گیری دوباره ارزیابی شوند.

دان یورگنسن، کمیسر انرژی اتحادیه اروپایی، روز هفتم مهر ۱۴۰۵ در نشست وزیران انرژی این اتحادیه در دوبلین اعلام کرد افزایش قیمت انرژی ناشی از بحران جاری تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیارد یورو هزینه اضافی برای مصرف‌کنندگان اروپایی ایجاد کرده است.

مؤسسه Fitch در فوریه رتبه اعتباری بحرین را کاهش داد و هشدار داد نسبت بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی همچنان افزایش خواهد یافت.

پیامدهای بحران تنگه هرمز دیگر محدود به خلیج فارس نیست و اثرات آن به بازار جهانی کشتیرانی سرایت کرده است.

عربستان سعودی از اواسط هفته گذشته، همزمان با تغییر مسیر بخشی از صادرات نفت خود به سمت تنگه هرمز، نزدیک به ۱۰۰ میلیون بشکه نفت خام به خریداران آسیایی فروخته است؛ تحویل این محموله‌ها برای ماه‌های اکتبر و نوامبر برنامه‌ریزی شده است.

مسئله اصلی برای چین این نیست که صرفاً ایران یا آمریکا در این بحران پیروز شوند؛ بلکه پکن به دنبال شرایطی است که ضمن حفظ روابط راهبردی خود با تهران، هزینه‌های انرژی و ریسک‌های ژئوپولیتیک ناشی از ادامه جنگ نیز کنترل شود.

اهمیت خلیج فارس فقط به صادرات نفت و گاز محدود نیست. این منطقه طی دهه‌های گذشته به یکی از مراکز مهم تجارت جهانی تبدیل شده و همین وابستگی گسترده، آن را به نقطه‌ای حساس برای اقتصاد بین‌المللی تبدیل کرده است.

رئیس‌جمهور فرانسه اعلام کرد پاریس با عراق و اردن برای ساخت خط لوله انتقال نفت و گاز به اروپا همکاری می‌کند تا وابستگی به تنگه هرمز کاهش یابد.

در شرایطی که تردد نفتکش‌ها در تنگه هرمز با محدودیت مواجه است، آسیب دیدن خط لوله شرق–غرب عربستان و همزمان تشدید ناامنی در باب‌المندب، دو مسیر مهم جایگزین برای انتقال انرژی را تحت فشار قرار داده است.

آنچه در ابتدا به‌عنوان جنگی با هدف دستیابی سریع به یک نتیجه سیاسی و نظامی تصور می‌شد، اکنون در برخی ارزیابی‌ها به سناریوی یک درگیری طولانی‌مدت تبدیل شده است؛ سناریویی که در صورت تحقق، نه‌تنها ایران و آمریکا، بلکه امنیت منطقه و مسیرهای تجارت جهانی انرژی را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.

. افکار عمومی حق دارد بداند تصمیمی که می‌تواند به ازسرگیری جنگ، اختلال در عبور و مرور کشتی‌ها، افزایش قیمت انرژی و تشدید فشار اقتصادی منجر شود، دقیقاً در چه سطحی اتخاذ شده و مسئولیت آن بر عهده چه کسانی بوده است.