از نگاه ایران، بستن هرمز، موازنه قدرت را به سود تهران تغییر می‌دهد و کشورهای وابسته به انرژی خلیج فارس را مجبور می‌کند محاسبات ژئوپلیتیکی خود را نسبت به ایران تغییر دهند.

در بحبوحهٔ جنگ ایران، چین نقشی پیچیده و دوگانه ایفا کرده است. از یک سو، پکن به واسطهٔ شراکت راهبردی ۲۵ ساله، شریان حیاتی اقتصادی و نظامی تهران باقی مانده (از خرید نفت تحریمی گرفته تا ارسال قطعات پهپادی و حتی تدارک موشک‌های دوش‌پرتاب) و از سوی دیگر، همین چین با میانجی‌گری در آتش‌بس، به دنبال جلوگیری از فروپاشی کامل منطقه‌ای است که بخش عمده‌ای از امنیت انرژی‌اش به آن وابسته است.

در تحلیلی راهبردی «جفری چیمینو» و «باری پاول» که توسط شورای آتلانتیک منتشر شده، کالبدشکافی دقیقی از پیامدهای ساختاری جنگ ایران و تأثیر بنیادین آن بر رقابت کلان میان واشینگتن و پکن ارائه شده است.

در حالی که ترامپ از صلح صحبت می‌کند، به احتمال زیاد در حال زمینه‌سازی برای ضربه مجدد به ایران برای تصرف جزایر سه‌گانه یا خارگ است.

تنگه هراولویت اصلی روشن است: تنگه هرمز باید بازگشایی شود، اما نه با شرایط ایران

وزیر انرژی ترکیه اعلام کرد آنکارا خواهان ادامه واردات گاز طبیعی از ایران است؛ این در حالی است که قرارداد کنونی میان دو کشور در پایان سال جاری میلادی منقضی می‌شود.