ایران معتقد است که در آینده می تواند درآمد بیشتری از ترانزیت کالا داشته باشد تا فروش نفت: منظور آنها ترانزیت نه فقط در امتداد کریدور شمال-جنوب، بلکه از طریق طرح “یک کمربند، یک جاده” است.

شش سال بعد از مرگِ باعث و بانیِ باز شدن پای واسطه‌گران سیاسی و دلالان نفتی و اقتصادی انگلیسی به ایران، نفت سنگین ایران به بازار بین‌المللی عرضه شد و به سرعت باعث افزایش قیمت سهام مالکانش و سود سرشار سهام‌دارانش شد.

پکن نیز از خرید نفت با تخفیف بالا از واسطه گران خرسند است و به همین دلیل از حکومت ایران حمایت می‌کند.

با ادامه تغییر مسیرهای تجارت نفت روسیه، هند و چین به عنوان شرکای تجاری استراتژیک برای مسکو شناخته می‌شوند و این تحولی است،که در سایه کاهش نفوذ آمریکا در میان متحدان کلیدی خود در خاورمیانه رقم خورده است.

جمهوری اسلامی در دسامبر گذشته به طور متوسط 1.14 میلیون بشکه (هر کدام 159 لیتر) در روز صادرات داشته که بیش از هر ماه دیگر در سال گذشته است. در ژانویه نیز صادرات به نقطه اوج جدیدی رسید.

مسکو که می‌داند دیگر نمی‌تواند اروپا را به عنوان مشتری اصلی انرژی خود حفظ کند، منطقاً به سمت افزایش فروش سوخت‌های فسیلی خود با آسیا، به‌ویژه چین و هند، حرکت کرده‌است.

سرویس تحقیقاتی کنگره(CRS)، در گزارش "تحریم های ایران" که در ۲ فوریه ۲۰۲۲ (13 بهمن 1400)، توسط کنث کاتزمن از کارشناسان و تحلیلگران امور خاورمیانه و ایران کنگره تهیه و به روز رسانی شده، اعلام می کند که از دسامبر ۲۰۲۱ تاکنون در دوره پس از پایان قانون استثنای کاهش چشمگیر واردات نفت (SRE)، ایران روزانه ۱.۱ میلیون بشکه صادرات نفت دارد