مردم ایران نباید هزینه منافع اقتصادی و سیاسی گروه‌های خاص را با جنگ، تحریم، تورم، بیکاری و کاهش قدرت خرید خود بپردازند. صلح، امنیت و ثبات اقتصادی از منافع اساسی ملت است و هیچ گروهی نباید منافع خود را بر منافع ملی ترجیح دهد.

ماجرای تراستی‌ها را نباید صرفاً در چارچوب چند پرونده مالی یا چند میلیارد دلار بدهی دید. مسئله بزرگ‌تر، ساختار حکمرانی فروش نفت در شرایط تحریم است.

وابستگی فوق‌العاده ایران به یک بازار صادراتی واحد، همراه با اتکای ساختاری چین به نفت خام تخفیف‌دار ایران، به این معناست که هرگونه اختلال در هر سوی این رابطه پیامدهایی دارد که فراتر از تجارت دوجانبه انرژی می‌رود.

برنامه هسته‌ ای در این توافق می ‌تواند، تنها یک ابزار چانه‌ زنی برای دسترسی به آنچه آمریکا واقعا به آن نیاز دارد – نفت ایران – باشد. مذاکرات اورانیوم نوک کوه یخ است. اما میلیاردها بشکه نفت در زیر آب پنهان است و دقیقا به همین دلیل است که به نظر می‌ رسد، ناوگان آمریکایی به سواحل ایران رسیده است.

ایران برای صادرات نفت با مشکل مواجه خواهد شد زیرا دیگر نمی‌تواند نفتکش‌ها را بیمه کند و سایر کشورها دیگر مجاز به سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های نفتی ایران نیستند. 

افزایش موقت صادرات نفت خام ایران در بحبوحه بمباران تهران توسط اسرائیل؛ نشانگر ناکارآمدی تحریم‌های نفتی در شرایط تازه ژئوپلیتیک است.

دولت دونالد ترامپ بزرگترین بسته تحریم ‌ها علیه ایران از سال ۲۰۱۸ را اعلام کرده است.

ترامپ در پلتفرم تروث سوشال اعلام کرد که مشتریان نفت ایران – اعم از افراد یا کشورها – دیگر اجازه تجارت با آمریکا را ندارند.

هر ساله ژنرال های سپاه و عوامل مورد اعتماد آنها ده ها میلیارد دلار از فروش نفت را به حساب های بانکی در سراسر جهان واریز می کنند.

تحریم های پیشنهادی در قانون جدید، تقریبا نسخه ای از تحریم های قدیمی است که عمدتا بر ممنوعیت خدمات رسانی به نفتکش های حامل نفت ایران در بنادر آمریکا متمرکز است و در ثانی، ایران با همکاری چین تحریم ها را به شکل های مختلف دور می زند. از این رو آمریکا نمی تواند صادرات نفت ایران را حتی با تشدید تحریم ها متوقف کند.