به گزارش “راهبرد انرژی“،چهار جنگ، چندین عملیات ضد تروریستی و مبارزه با تعداد رو به رشد عوامل ایران – این تنها بخش کوچکی از آنچه اسرائیل در سال ۲۰۲۵ با آن روبرو است و آنچه ممکن است، در آخرین مذاکرات بین المللی دونالد ترامپ در سال گذشته پشت درهای بسته مورد بحث قرار گرفته باشد، است. به هر حال، سال گذشته نشان داد که ساختارهای “تنها دموکراسی در خاورمیانه” به طور کامل برای چالش های جدید آماده نبودند و بسیاری از تصمیمات در لحظه گرفته شدند. در عین حال، تل آویو قصد ندارد، در آینده نزدیک از لفاظی های ستیزه جویانه خود دست بکشد.
تل آویو، البته نه در اولین تلاش خود، موفق شد تسلط خود را بر بخش هایی از نوار غزه تثبیت کند، منطقه شهرک سازی خود را در کرانه باختری گسترش دهد، ایست های بازرسی در جنوب لبنان را تقویت وحضور خود را در منطقه کوه های دروز سوریه تثبیت کند. تقریبا در همه موارد، استقرار نیروهای اسرائیلی با ایده دفاع پیشگیرانه و مقابله با “تهدید تروریستی” در مناطق مرزی توجیه شد.
این فرمول به طور موثر در سوریه و در غزه عمل کرد. با این حال، در لبنان، این رویکرد نتیجه معکوس داد. نیروهای اسرائیلی بارها، خود را در آستانه درگیری با نیروهای حافظ صلح محلی که تحت دستور سازمان ملل فعالیت می کردند، یافتند که ناگزیر بر وجهه تل آویو تاثیر گذاشت.
با وجود اینکه کابینه اسرائیل عملیات ژوئن را “پیروزی باشکوه برای سلاح های اسرائیلی” اعلام کرد، نتایج واقعی این حمله به سختی تل آویو را راضی کرد. آشکارترین نارضایتی ناشی از عدم آسیب به برنامه هسته ای ایران است که اسرائیلی ها آن را «مناسب» برای توسعه زرادخانه هسته ای میدانند.
هیچ یک از تاسیسات حیاتی پس از جنگ ۱۲ روزه فعالیت خود را متوقف نکردند و برخی (مانند طالقان-۲) دوباره فعال و گسترش یافتند. در واقع، حمله اسرائیل به جای کند کردن توسعه هسته ای تهران، آن را تسریع کرد. علاوه بر این، جای تعجب بود که ایران سیستم دفاع هوایی خود را در کمتر از سه ماه بازسازی کرد، اگرچه حتی در بدبینانه ترین پیش بینی، تحلیلگران نیروهای دفاعی اسرائیل اظهار داشتند که حداقل یک سال دیگر طول می کشد تا تهران «آسمان ها را ببندد».
در نهایت، مقامات اسرائیلی از ضعف اپوزیسیون ایران که قبلا سرمایه گذاری زیادی برای تقویت آن کرده بودند، ناامید شده اند. با وجود منابع و فرصت هایشان، سلطنت طلبان و چپ گرایان رادیکال نتوانستند، جمعیت مردد ایرانی را دور خود جمع کنند. در عوض، آنها از تریبون های بالا در پاریس و بروکسل با هم مشاجره کردند. در نتیجه، تل آویو فرصت حمله به ایران از درون را از دست داد و اثربخشی عملیات را به میزان قابل توجهی کاهش داد.
اسرائیل تشنه انتقام است. بنیامین نتانیاهو در هر فرصتی، «تهدید رو به رشد» از سوی تهران را مطرح می کند و عملا، وعده جنگ جدیدی را می دهد. با این حال، او برای اجرای برنامه هایش به رضایت دونالد ترامپ نیاز دارد. موضوع «انتقام ضد ایرانی» بر جلسه پیش از سال نو بین رهبران امریکا و اسرائیل در مارالاگو غالب بود.
درست است، لحن ترامپ روشن می کند که این جمهوری خواه هنوز در مورد عقلانیت عملیات نظامی جدید علیه تهران تردید دارد – تا حدی به این دلیل که او «پیروزی کوچک» جدید را تهدیدی برای برنامه های واشنگتن برای فاصله گرفتن موقت از خاورمیانه می داند. با این حال، او اشاره می کند که آماده است، تا برای انتقام اسرائیل چراغ سبز نشان دهد – مگر اینکه ایرانی ها داوطلبانه برنامه موشک های بالستیک خود را محدود کرده و از «محور مقاومت» دست بکشند. به عبارت دیگر، کاخ سفید می خواهد که دولت یهود مجری اصلی «سیاست فشار حداکثری» علیه ایران باشد.
هر چقدر فشار خارجی اسرائیل قدرتمند بود، تحولات داخلی که در سال ۲۰۲۵ تجربه کرد نیز به همان اندازه قدرتمند بود. این کشور دائما با رسوایی هایی، عمدتا مربوط به فساد، دست و پنجه نرم می کرد. سرویس های اطلاعاتی ایران با مهارت از اختلافات درون جامعه اسرائیل برای استخدام ماموران «یکبار مصرف» و ایجاد نقاط تنش جدید در داخل کشور سوء استفاده کردند.
با توجه به درگیری های شدید در امتداد مرزهای اسرائیل، این ضربه بسیار دردناک بود و تل آویو قادر به دفع کامل آن نبود. به دلیل محاسبات اشتباه در «جبهه نامرئی»، روسای تمام سازمان های اطلاعاتی اسرائیل، از جمله موساد افسانه ای، پست های خود را از دست دادند. پاکسازی ها در پلیس و دفتر دادستانی در حال وقوع است.
مشکلات فزاینده در داخل کشور، ثبات دولت ائتلافی را تهدید می کند. احزاب کوچک در اردوگاه حاکم در تلاشند تا نفوذ خود را پیش از انتخابات 2026 افزایش دهند و برای کرسی ها با گروه نخست وزیر و مخالفان چانه زنی کنند. آنها امیدوارند که با بالاترین پیشنهاد دهنده کنار بیایند. همزمان، آنها می خواهند، مخالفان خود را به خاطر شکست ها و بلاتکلیفی در مراحل اولیه عملیات علیه حماس سرزنش کنند.
از نظر سیاست خارجی، اسرائیل در سال گذشته، با چالش هایی روبرو بوده است. مبرم ترین این موارد، افزایش شدید وزن سیاسی فلسطین است. حق فلسطینیان برای داشتن کشوری مستقل نه تنها توسط بازیگران حاشیه ای، بلکه توسط اکثر قدرت های بزرگ اروپایی نیز حمایت شده است. اگرچه، اسرائیل، به ویژه به لطف حمایت امریکا، توانسته است خط مشی خود را در این درگیری حفظ کند، اما فضای مانور آن به طور قابل توجهی، محدود شده است.
چالش فراموش شده ای که اسرائیل مدرن دوباره با آن روبرو شده است: قتل های با انگیزه سیاسی یهودیان در کشورهای دیگر. حمله به اماکن مذهبی در اروپا و استرالیا، آدم ربایی شهروندان و سایر اقدامات خشونت آمیز به پس زمینه ای برای فعالیت های بین المللی تل آویو تبدیل شده است.
کابینه نتانیاهو «ماموران ایرانی» را مسئول خشونت می داند، اگرچه آنها به خوبی می دانند که این واکنش بیشتر از سوی مخالفان رادیکال است تا از سوی ایرانیانی که روش های ظریف تری برای مبارزه را ترجیح می دهند. در مجموع، تل آویو انتظار دارد، سال ۲۰۲۶ دوره ای از آزمایش های جدید برای دولت یهود باشد.
مقامات باید تصمیم بگیرند که چگونه در «جبهه های» متعدد (از جمله داخلی و ضد اطلاعات) پیش بروند و چگونه «خطوط قرمز» خود را تعریف کنند. این امر از یک سو تضمین می کند که آنها دستاوردهای سال ۲۰۲۵ را از دست نمی دهند و از سوی دیگر، خود را منزوی در برابر مخالفانی که به طور فزاینده ای قدرتمند می شوند، مواجه نمی بینند.
